ในฐานะบริษัทเล็ก ๆ ที่เพิ่งเริ่มก่อตั้ง มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้ว่ามันยากลำบากแค่ไหน
นั่นคือเส้นทางที่ปูด้วยหยาดเหงื่อ เลือดเนื้อ ความฝัน และคืนที่นอนไม่หลับอีกนับไม่ถ้วน
พอผลงานเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ก็โดนยักษ์ใหญ่อย่างเพนกวินบดขยี้อย่างไร้ความปรานี
ที่สิ้นหวังที่สุดคือ พวกเขาไม่มีกำลังจะโต้กลับ ทำได้แค่มองดูผลงานที่กลั่นมาจากหัวใจถูกช่วงชิงไป บริษัทเดินหน้าไปสู่ความล้มละลายและหายสาบสูญ
“ความรู้สึกซับซ้อนที่ปนเปกันไปหมดทั้งสิ้นหวัง หมดหนทาง โกรธแค้น และหดหู่ พวกแกที่เป็นพวกขโมยที่หยิ่งผยองอยู่เบื้องสูง อาจจะไม่มีวันเข้าใจมันได้”
สายตาของเจียงเฟิงจ้องเขม็งไปที่สยงอวี่ราวกับแท่งน้ำแข็ง
“แต่ตอนนี้ พวกแกได้ลิ้มรสมันแล้ว!”
“ทุกสิ่งที่พวกแกมี ฉันแย่งมาหมดแล้ว และพวกแกก็ทำอะไรไม่ได้!”
“สิ่งที่ฉันทำทั้งหมดนี้ ถูกต้องตามกฎหมาย!”
“เหมือนกับตอนนั้น ที่พวกแกใช้วิธี ‘ถูกต้องตามกฎหมาย’ ไปข่มเหงบริษัทเล็ก ๆ เหล่านั้นไง!”
ถูกต้องตามกฎหมาย!
สี่คำนี้ ดั่งค้อนมหึมาสี่อัน ทีละคำ ๆ ทุบทำลายความหยิ่งผยองสุดท้ายของสยงอวี่จนแหลกละเอียด
เข้าเซถลาเดินถอยหลัง ร่างกายหมดสติ ทรุดหนักลงบนเก้าอี้ที่แท่นจำเลย
ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ แวบวาบในสมองของเขาอย่างบ้าคลั่ง
คู่ต่อสู้ที่เขาหยิบยืมตัวบทกฎหมายมาเล่นงานจนพังพินาศ แล้วสุดท้ายก็ทรุดฮวบด้วยความสิ้นหวังในศาล ใบหน้าสีเทาหม่นเหล่านั้น ตอนนี้กำลังค่อย ๆ ทับซ้อนกับใบหน้าของเขาเอง
ที่แท้ การที่ทำอะไรไม่ได้ ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
ที่แท้ ความสิ้นหวังที่ฝังลึกถึงกระดูก ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!