เจียงเฟิงไม่ได้มองเขา แต่หันกลับไปจ้องที่ท่านประธานศาลกงหลินแทน
“เมื่อครู่ ท่านประธานศาลกล่าวว่า ชีวิตอยู่ที่การได้สัมผัสประสบการณ์ ผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง”
“แต่ตอนนี้ สถานการณ์คือ นายอู๋หงปิน ผู้ความของผม ถูกพรากสิทธิ์ในการสัมผัสประสบการณ์ ‘การเป็นสามี การเป็นพ่อ’ ไปตลอดกาล”
“ผู้เคราะห์ร้าย เทียนชุนฮวา ถูกพรากสิทธิ์ในการสัมผัสประสบการณ์ ‘การเป็นภรรยา การเป็นแม่’ ไปตลอดกาล”
“และเด็กผู้บริสุทธิ์ อู๋ถิง ชีวิตของเธอ ยังไม่ทันได้เริ่มต้นสัมผัสอะไรเลย ก็ถูกยุดติลงตรงนั้น!”
“หากนายอู๋หงปิน ต้องการ ‘สัมผัส’ ชีวิตที่เขาควรจะมีอีกครั้ง…”
“เขาทำได้แค่ แต่งงานใหม่ และมีลูกอีกคน”
“แต่!”
น้ำเสียงของเจียงเฟิงพลันสูงขึ้น คำพูดทุกคำคมราวมีด
“ความรักระหว่างนายอู๋หงปิน กับคุณเทียนชุนฮวา คือการเดินทางยาวนานสิบปี คือรักที่ฝังลึกจากชุดนักเรียนสู่ชุดแต่งงาน!”
“ความรู้สึกที่ไม่ซ้ำใครนี้ เกิดจากการใช้เวลาร่วมกันนับคืนวันนับเดือน จนตกผลึกเป็นความเข้าอกเข้าใจกันของวิญญาณ!”
“แต่งงานใหม่?”
“ผมคิดว่า ต่อให้นายอู๋หงปินมีชีวิตอยู่ต่อไป ก็ไม่มีทางสัมผัสความรู้สึกแบบนั้นได้อีก!”
เจียงเฟิงหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพลิกบทสนทนาอีกครั้ง ใบหน้าเผยความจริงจังที่ดูประหลาด
“แน่นอน หากจะฝืน ‘สัมผัส’ ดู ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทาง”
“ตัวอย่างเช่น นายอู๋หงปิน สามารถจ้างนักแสดงหญิงระดับตำนานผู้ได้รับการยกย่องว่าสุดยอดฝีมือ มารับบทเป็นภรรยาของเขา แล้ว ‘แสดง’ ความรักที่จากไปแล้วนั้นออกมาใหม่!”
“ผมเพิ่งจะหาข้อมูลมา เมื่อกี้ นักแสดงหญิงระดับท็อปของประเทศในตอนนี้ ค่าแสดงนำในหนังหนึ่งเรื่อง อยู่ที่ประมาณหนึ่งร้อยล้านหยวน”
“ระยะเวลาการสร้างหนังหนึ่งเรื่อง นับเป็นสามปี”