"ท่านประธานศาล ภาพบันทึกผ่านการตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญแล้ว เป็นตัวเจียงเทาจริงๆ"
เสียงของโจวซวี่ดังก้องในศาล ดูเหมือนเขาจะเรียกความมั่นใจกลับมาได้บ้าง
"จากในคลิปเห็นได้ชัดว่าเจียงเทากรีดร้องตลอดเวลา ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าเธอสติแตกไปแล้ว!"
"ส่วนที่เธอให้การในภายหลังว่า 'อยากจะเหวี่ยงคนออกไป' ก็เป็นความคิดที่สับสนเกิดขึ้นตอนที่สติแตกสุดขีด สมองไม่สามารถคิดอะไรได้ตามปกติ มันกลับพิสูจน์ว่าเธอไม่มีเจตนาฆ่า!"
"ท่านประธานศาล ฝ่ายเราเชื่อมั่นว่าจำเลยของเรา เจียงเทา ไม่เคยคิดจะฆ่าแม่ลูกคู่นั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการฆ่าอย่างทารุณ!"
"คำแถลงของผม จบแล้ว"
ท่านประธานศาลกงหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปที่เจียงเฟิง
"ทนายความฝ่ายโจทก์ คุณมีอะไรจะพูดอีกไหม?"
"มี"
เจียงเฟิงลุกขึ้นยืน สายตาของเขากลับไม่ได้มองใคร แต่จ้องเขม็งไปที่โจวซวี่
"คุณโจว คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังพูดอะไรอยู่?"
น้ำเสียงของเขาไม่ดัง แต่มันทำให้อุณหภูมิทั้งศาลลดลงวาบ
"คุณกำลังใช้อคติทางเพศที่เลวร้ายที่สุดบนอินเทอร์เน็ต เป็นรากฐานของข้อโต้แย้งที่ไร้สาระของคุณ"
"คุณหมายความว่า ผู้หญิงทุกคนที่ขับรถจะต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ใช่ไหม?"
"คุณหมายความว่า สาวนักขับทั้งโลก เป็นนักฆ่าบนถนนที่ซ่อนเร้นอยู่ใช่ไหม?"
"ช่างไร้สาระ!"
เสียงของเจียงเฟิงดังขึ้นกระทันหัน ทุกคำเหมือนฝ่ามือตบหน้า
"ท่านประธานศาล มุกตลกจากอินเทอร์เน็ตที่สร้างบนพื้นฐานของการเลือกปฏิบัติและอคติแบบนี้ ไม่มีสิทธิ์เป็นหลักฐาน!"