เสียงของเจียงเฟิงยังคงก้องกังวานไปทั่วศาลที่เงียบกริบ ทุกคำพูดดั่งตะปูที่ตอกลงไปในใจของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น
"เพราะฉะนั้น ตัวอย่างของโอซิคอนดนบอกเราให้รู้ถึงความจริงอันนองเลือด!"
"เมื่อยาเสพติดถูกปลอมแปลงเป็นยา การมีอาการถอนยาก็ไม่ใช่เกณฑ์ตัดสินเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป!"
"เพราะคนที่ติดยา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังเสพยา!"
จริงอย่างที่คิด!
รูม่านตาของเกาเฉวียนหดตัวลงในทันใด เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมทั่วแผ่นหลังจนเสื้อเชิ้ตเปียกโชก
ซุนหลินในเวลานี้อยู่ในห้องทำงานสุดหรู มือทั้งสองข้างกำขอบจอคอมพิวเตอร์แน่น จนข้อนิ้วซีดขาวไปหมด เขาจ้องหน้าจอที่เจียงเฟิงแสดงสีหน้าสงบนิ่ง และส่งเสียงคำรามก้องออกมาเหมือนสัตว์ร้าย:
"ไม่! บ้า! แกมันบ้าชัด ๆ!"
"ฉันแค่อยากขายยาในราคาสูง! ฉันไม่ได้อยากทำให้คลอบาซัมกลายเป็นยาเสพติด!"
"แกไม่ได้อยากให้มันตาย แกต้องการให้ฉันตาย!"
เจียงเฟิงย่อมไม่ได้ยินเสียงคำรามอันสิ้นหวังนั้น สายตาของเขากวาดมองไปทั่วทั้งห้อง แล้วน้ำเสียงก็ดังขึ้นอย่างฉับพลัน พร้อมกับพลังอันน่าเกรงขามที่ไม่อาจล่วงละเมิดได้
"ถ้าหาก ทนายจำเลยของผม นายถังชื่อจวิ้น รู้เทคนิคในการเพิ่มฤทธิ์การเสพติดของคลอบาซัมจริง!"
"แล้วนำมันมาปลอมแปลงเป็น 'ยาวิเศษ' ที่ใช้รักษาโรคหายาก ป้อนให้เด็กที่ไร้ทางสู้เหล่านั้น!"
"ทำให้พวกเขาคิดว่ากำลังกินยา แต่ความจริงแล้วกำลังเสพยา!"
"นี่มันไม่ใช่การลอกเลียนแบบโอซิคอนดนหรือไง?!"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ให้เวลาทุกคนได้หายใจและหวาดกลัว แล้วจึงปล่อยหมัดเด็ดที่ร้ายแรงที่สุดออกมา
"ลองคิดต่อไปอีก หากครั้งนี้ถังชื่อจวิ้นไม่ถูกตัดสินประหารชีวิต แต่ถูกปล่อยตัวเพราะบริสุทธิ์ในข้อหาลักลอบนำเข้ายาเพียงเล็กน้อย!"