หวังเทียเฉิงชี้ไปที่กระจกที่แตกเต็มพื้น สีหน้าเผยความสะใจอย่างไม่ปิดบัง
"หลิวซูชาง นี่คือปัญหาที่เจียงเฟิงก่อขึ้นมา!"
"ถ้าแกยังตามเขา อนาคตจะมีแต่เรื่องเดือดร้อนไม่รู้จบ!"
เขาเกือบจะกระโดดด้วยความดีใจ เสียงแหลมสูงเพราะตื่นเต้นเกินไป
"แกเคยคิดไหมว่าเจียงเฟิงทำอะไรไม่เคยคิดถึงผล เขาไปหาเรื่องคนพวกนั้น แล้วเขาจัดการได้จริงๆ เหรอ?!"
"ดูตอนนี้สิ!"
ท่าทางอ้อนวอนพึ่งบารมีของหวังเทียเฉิง แสดงออกมาได้ชัดเจนไม่เหลือดี
ตอนนี้เอง หยางเทียนเจิ้นโบกมือเบาๆ ให้เขาหุบปาก แล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
สายตาของเขากวาดมองภายในสำนักงานกฎหมาย เมื่อผ่านหลิวซูชาง ความละโมบที่วาบผ่านในแววตาก็ไม่รอดพ้นสายตาของเจียงเฟิงไปได้
ในที่สุด สายตาของเขาก็เหมือนตะปูเย็นชาสองตัว ปักแน่นอยู่ที่ตัวเจียงเฟิง
"เจียงเฟิง"
เสียงของหยางเทียนเจิ้นทุ้มต่ำ แฝงด้วยท่าทีประเมินจากเบื้องสูง
"ฉันเคยได้ยินชื่อนาย ตั้งใจไว้ว่าเราอาจจะเป็นเพื่อนกันได้"
เขาพลันเปลี่ยนน้ำเสียง อุณหภูมิลดวูบ
"แต่ผู้ช่วยของนาย ต่อยลูกชายฉัน ทำลายรถเขา เกือบทำให้เขาจมน้ำตายในทะเลสาบ"
"เรื่องนี้ นายว่า จะคิดบัญชียังไง?"
หมัดของหลี่จิ้งกำแน่นในทันที กำลังจะก้าวไปข้างหน้า แต่ถูกสายตาของเจียงเฟิงห้ามไว้
"หัวหน้า"
"ยืนดูเฉยๆ" เสียงของเจียงเฟิงเหมือนพูดเรื่องเล็กน้อย
เขาก้าวไปข้างหน้ารับสายตาของหยางเทียนเจิ้น ใบหน้ายังมีร่องรอยรอยยิ้มเยาะเย้ย
"งั้นทนายใหญ่หยาง ยกพวกมาทำกระจกพังหน้าฉัน นี่มาแกล้งทำเป็นโดนชนเหรอ?"
"แกล้งทำเป็นโดนชน?"
กล้ามเนื้อแก้มของหยางเทียนเจิ้นกระตุก ความโกรธพุ่งขึ้นมาแต่ก็ถูกเขาข่มไว้ กลายเป็นเสียงหัวเราะเย็นชา