หงฝูกับหลี่อวี้และพวกที่ถูกไล่ออกมา สีหน้าทุกคนเขียวคล้ำ เดินตรงไปทางลิฟต์
ในอกของแต่ละคนอัดแน่นไปด้วยเปลวไฟ
ความแค้นพลุ่งพล่านอยู่ในหัวใจ แทบจะกัดฟันกรามกรอด
พวกเขาไม่นัดแนะกันก็โทษเด็กหนุ่มที่โผล่มาแบบไม่คาดฝันคนนั้น
“เจียงเฟิง!”
“ถ้าไม่ใช่เขา หลิวซูชางผู้หญิงคนนั้นจะกล้าทำกับพวกเราแบบนี้ได้ยังไง!”
หลายคนกำหมัดแน่น ข้อนิ้วขาวซีดเพราะออกแรง
“เขาทำลายทุกอย่างของพวกเรา!”
น่าเสียดาย พวกเขาทำได้แค่ด่าในใจเท่านั้น
ในฐานะคนวงการ พวกเขารู้ดีกว่าคนอื่นว่าไอ้หนุ่มชื่อเจียงเฟิงคนนั้น ตอนนี้ในศาลมันเป็นอะไรที่น่ากลัวแค่ไหน
ไปหาเรื่องมัน? ก็เหมือนเอาไข่ไปทุบหิน
แต่ความแค้นนี้มันอัดแน่นอยู่ในอก ขึ้นก็ไม่ขึ้น ลงก็ไม่ลง แทบจะหายใจไม่ออกตายคาที่
ติ๊ด——
ประตูลิฟต์เปิดออกช้า ๆ
ทุกคนกำลังจะเดินเข้าไปอย่างหดหู่ กลับถูกเงาร่างที่ยืนอยู่ในลิฟต์ขวางทางไว้
เบื้องหน้าคือชายล่ำสันสองคนที่สูงเกินหนึ่งเมตรเก้าสิบ ใส่ชุดสูทสีดำ กล้ามเนื้ออัดเสื้อจนตึงทะลัก สายตาเย็นชา ดั่งหอเหล็กสองต้น
พวกเขาเพียงแค่มองอย่างเย็นชา หงฝูและพวกก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันมองไม่เห็นพุ่งเข้ามา เท้าที่กำลังจะก้าวก็หยุดชะงักไปโดยไม่รู้ตัว
ในตอนนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำที่แฝงความเย่อหยิ่งเล็กน้อยก็ดังมาจากหลังชายหนุ่มทั้งสอง
“ไอ้ตาบอดอะไรขวางทางอยู่?”
หงฝูรู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นหู เขาเขย่งเท้า มองข้าม “หอเหล็ก” สองต้นนั้นเข้าไปในลิฟต์
แค่ได้มองแวบเดียว คราบหมอกบนใบหน้าก็สลายหายไปในพริบตา กลายเป็นความดีใจสุดขีดที่ดูผิดปกติ
“มาแล้ว! คนที่จัดการเจียงเฟิงได้ มาแล้ว!” เสียงของหงฝูสั่นเครือเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น
“จัดการเจียงเฟิง?”
หลี่อวี้กับหวังเทียเฉิงมองหน้ากัน ถึงทั้งสองจะมีความแค้นเก่ากันอยู่ แต่ในเรื่องจัดการเจียงเฟิง พวกเขากลับเห็นพ้องต้องกันอย่างน่าประหลาด