"เจียงเฟิง ผมเข้าใจสิ่งที่คุณหมายถึง แต่ในการประชุมคณะผู้พิพากษาชั้นอุทธรณ์ เซียวฉัวฮุยไม่ได้ทำอะไรผิดแม้แต่น้อย"
เสียงของเกาปินหนักอึ้ง ปนด้วยความแข็งกร้าวของคนที่รู้สึกว่าถูกล่วงเกิน
เจียงเฟิงกลับยิ้ม
เขาไม่ได้ตอบโดยตรง แต่กลับโยนคำถามที่ทำเอาทั้งห้องตกตะลึง
"ท่านประธานศาล ผมรู้ว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด"
"ถึงขั้น เขายังเป็นคนแรกที่ออกมาคัดค้านข้อแก้ต่างเรื่อง 'ทำคนตายโดยประมาท' ของทนายโจวซวี่ ใช่ไหม?"
พอคำพูดนี้หลุดออกมา รูม่านตาของเกาปินหดวูบในทันใด!
ผู้พิพากษาอีกคนคือเจียงฉว่าง ยิ่งเงยหน้าอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
พวกเขาจ้องเจียงเฟิงเขม็ง ไม่เข้าใจว่าเขากำลังเล่นอะไรอยู่
นี่... ไม่ใช่กำลังช่วยแก้ตัวให้เซียวฉัวฮุยหรือ?
เจียงเฟิงไม่สนใจความสงสัยของทุกคน น้ำเสียงของเขาพลันสูงขึ้นราวกับดาบแหลมคมที่แทงทะลุหัวใจ
"ท่านประธานศาล ผมไม่รู้รายละเอียดการประชุมของคณะผู้พิพากษา แต่ผมขอเดาอย่างกล้า ๆ หน่อย"
"ผมคิดว่า เซียวฉัวฮุยเป็นคนแรกที่ปฏิเสธข้อแก้ต่างของทนายโจวซวี่ แต่เขาไม่เคยปฏิเสธประเด็นหลักอีกข้อของทนายโจวซวี่เลย—"
"นั่นคือ ตอนที่เจียงเทาลากแม่ลูกคู่นั้น เธอไม่ได้ตั้งใจจะฆ่า!"
ทุกคำพูดของเจียงเฟิง เหมือนค้อนหนัก ๆ ทุบลงบนหัวใจของเกาปินและเจียงฉว่าง
"เขาพูดหรือเปล่า ว่าเจียงเทาแค่ตื่นตระหนกสุดขีดหลังชนคน สมองว่างเปล่า ควบคุมการกระทำของตัวเองไม่ได้?"
"เขาบอกเป็นนัย ๆ หรือเปล่า ว่าในหัวของเจียงเทามีความคิดเดียว คือสลัด 'สิ่งกีดขวาง' ใต้รถทิ้ง แล้วทุกอย่างก็จบลง?"
"ผมคิดว่า ในห้องประชุมอันปิดมิดชิดนั้น ผู้พิพากษาเซียวฉัวฮุย ต้องใช้ถ้อยคำที่ดูเป็นไปตามกระบวนการทุกแบบ เพื่อล้างความตั้งใจชั่วร้ายของ 'ฆ่าคนโดยเจตนา' ของเจียงเทาอย่างสุดชีวิต!"