"ทนายโจวซวี่ ไม่ใช่แค่ทนายคดีอาญาชั้นแนวหน้า"
"เขายังเป็น... นักจิตวิทยาที่เชี่ยวชาญการอ่านใจคน"
นักจิตวิทยา?
ทั้งศาลแตกฮือ!
"มหาวิทยาลัยโทรอนโต ปริญญาโทจิตวิทยา" เจียงเฟิงเอ่ยเสริมเสียงเรียบ
"นี่... มันเกี่ยวข้องอะไรกับคดีนี้?" เสียงเกาปินสั่นจนแทบกลั้นไม่อยู่ เขามีลางสังหรณ์ว่าเจียงเฟิงกำลังจะพาศาลไปอีกทิศทางที่เขาไม่อาจคาดเดาได้
"เจียงเฟิง ประวัติของคนอื่น ไม่เกี่ยวกับคดีนี้!"
แต่ทว่า แตกต่างจากความงุนงงของคนทั้งศาล
โจวซวี่ในตอนที่ได้ยินคำว่า "ปริญญาโทจิตวิทยามหาวิทยาลัยโทรอนโต" รูม่านตาหดเกร็งอย่างรุนแรง!
ทั้งร่างราวกับถูกฟ้าผ่า!
ข้อมูลที่เขาจงใจซ่อนไว้ลึกในแฟ้มประวัติ เจียงเฟิงคนนี้... เขารู้ได้ยังไง?!
ภายในศาลเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นแทบทุกทิศทุกทาง ทุกคนคิดไม่ออกว่าจิตวิทยาจะไปเกี่ยวอะไรกับคดีอาญาที่จริงจังเช่นนี้
เจียงเฟิงไม่สนใจเสียงอื้ออึงเหล่านั้น พูดต่อไปเรื่อย ๆ อย่างใจเย็น:
"ทนายความคดีอาญาบางประเภท สิ่งที่พวกเขาถนัดที่สุดไม่ใช่ตัวบทกฎหมาย แต่เป็นใจคน"
"พวกเขาจะใช้ทุกวิถีทาง ทำให้ผู้พิพากษาเกิดความสงสารอาชญากร เพื่อบรรลุเป้าหมายการลดโทษอย่างแนบเนียน"
"วิธีที่หนึ่ง: ทำให้อาชญากรน่าเวทนา กุเรื่องราวชีวิตอันน่าสลด สร้างภาพลวงตาว่า 'ฉันก็ถูกบีบบังคับจนไม่มีทางเลือก'"
"วิธีที่สอง: เน้นย้ำว่าอาชญากรเป็นคนเรียนดี พฤติกรรมดีงามมาตั้งแต่เด็ก เป็นคนใจดี การก่ออาชญากรรมเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ เป็น 'อาชญากรรมจากอารมณ์' โดยพื้นฐานแล้วยังเป็นคนดี แค่เพียงหลงผิดเดินผิดทาง"
ยังพูดไม่ทันจบ เกาปินก็ขัดขึ้นมาอย่างฉุนเฉียว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธที่ถูกดูหมิ่น: