สายตาเจียงเฟิงกวาดผ่านคนทั้งห้าตรงหน้า
บนใบหน้าของพวกมัน ความโลภ ความโหดร้าย ความตื่นเต้นที่เพี้ยนผิดปกติ และการคำนวณเย็นชา ถักทอกันเป็นภาพวาดแห่งบาปของมนุษย์
“ให้นายตายอย่างรู้เรื่อง แบบนี้การทรมานจะมันกว่า!”
หนุ่มหน้าซีดเหลือง แก้มตอบตัวเป็นคนแรกที่ก้าวออกมา มันผอมเหมือนไม้ไผ่ รอยยิ้มชวนให้สัมผัสได้ถึงความตื่นตัวที่ผิดธรรมชาติ
“ซิ่งฝูตี้ชาน หวังเจี้ยนเหยา ชื่อนี้ นายต้องจำได้ทั้งชีวิตใช่ไหม?”
เจียงเฟิงมองอย่างสงบ
แน่นอนว่าจำได้
นั่นคือคดีใหญ่คดีแรกหลังข้ามมิติมา วิญญาณที่ถูกฝังในตึกร้างกลางคัน เลือดบนมือของตระกูลเจียงบ้าคลั่ง ทุกอย่างล้วนควรถึงแก่ตายทั้งเป็น
หวังเจี้ยนเหยา ในฐานะต้นเหตุหลัก ถูกประหารด้วยการยิงไปแล้ว
“ฉันคือลูกชายมัน! หวังเย่าจู่!”
สีหน้าของหนุ่มคนนั้นบิดเบี้ยวทันที ราวกับบ้าคลั่ง
มันพุ่งเข้ามาตรงหน้าเจียงเฟิง ใบหน้าเกือบจะแนบชิด
บนลำคอ เส้นเลือดพองตุ๋ยขึ้นมาเหมือนเห่อดำอันน่าขนลุก แผ่ไปทั่วแก้มและหน้าผากในพริบตา
ดวงตาแดงก่ำ ราวกับจะระเบิดออกจากเบ้า
“ถ้าไม่ใช่เพราะนาย!”
มันคำรามลั่น น้ำลายกระเด็น
“ฉันควรกลับประเทศมาสืบทอดทุกอย่างของพ่อ! ฉันต้องเป็นเจ้าของบริษัท! เป็นคนเหนือคน!”
“เพราะนาย! ทำลายความฝันของฉัน!”
เสียงของหวังเย่าจู่แหบกร้าว เกือบเถื่อนบ้าคลั่ง
เจียงเฟิงแทบได้กลิ่นเน่าเหม็นจากปากมัน คิ้วขมวดเล็กน้อยแทบมองไม่ออก
“หมาบ้า ลากไป ถึงเวรคนต่อไปแล้ว”
น้ำเสียงเจียงเฟิงเรียบเฉย ราวกำลังวิจารณ์ของจัดแสดงที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง
“ให้ยามันกิน” ชายหน้าเย็นชาที่ยืนอยู่หลังชุยกังเจี้ยนเอ่ยขึ้น เสียงไร้ความอบอุ่นแม้แต่นิดเดียว
สายตาเจียงเฟิงหยุดอยู่ที่ตัวมันหนึ่งวินาที