เกาเฉวียนที่กำลังวิตกกังวลใจอยู่แล้ว ถูกฮั่วถิงตะคอกถามอย่างเข้มงวดจนสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
เมื่อครู่เขาคิดแต่จะปฏิเสธกับดักของเจียงเฟิง จนลืมไปว่าต้องเชื่อมโยงคำพูดของตัวเองอย่างไร
ความอดทนของฮั่วถิงกำลังจะหมดลง: "คุณหักล้างข้อโต้แย้งก่อนหน้าของตัวเองไปแล้ว ยังมีอะไรจะเสริมอีกไหม?"
"ผม...ไม่มี..." เกาเฉวียนขยับริมฝีปาก ตอบอย่างเลื่อนลอย
"ถ้าไม่มี เช่นนั้นฉันก็ยังจะอ้างอิงข้อโต้แย้งก่อนหน้าของคุณในการตัดสิน" คิ้วของฮั่วถิงขมวดเป็นปม
"ผม..."
เกาเฉวียนพูด "ผม" อยู่ครึ่งวัน นึกไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ในขณะนั้นเอง เจียงเฟิงก็ยกมือขึ้น ทำลายความอึดอัดนี้
"ท่านประธานศาล ผมขอพูด"
"อนุญาต"
เจียงเฟิงยืนตัวตรง น้ำเสียงหนักแน่น ทุกคำคมคาย
"ท่านประธานศาล เนื่องจากฝ่ายโจทก์เคยเห็นว่าลูกความของผมกำลังปลูกฝังผู้เสพ ตอนนี้ผมสามารถชี้ขาดได้อย่างชัดเจน"
"ลูกความของผม ถังชื่อจวิ้น รู้ดีว่าคลอบาซัมเป็นสารต้องห้ามที่เสพติด!"
"เขารู้กฎหมายแต่ยังทำผิด ยิ่งเพิ่มโทษ!"
"ผมขอศาลอีกครั้ง ลงโทษเขาอย่างหนักที่สุด—"
"ประหารชีวิต! ดำเนินการทันที!"
ถ้าหากการพูดคำว่า "ประหารชีวิต" ครั้งแรกของเจียงเฟิง คือการทำให้โลกตะลึง ครั้งนี้ก็คือการถอนฟืนใต้หม้อ กำจัดให้สิ้นซาก!
และยังเป็นการกำจัดพวกเดียวกันเอง!