สลัม เสียงปืนและเสียงระเบิดฉีกผ่านยามราตรี
ฉีเหยียนสือจ้องมองรายงานสนามที่ส่งกลับมาจากด้านหน้า เมื่อรู้ว่าเจียงเฟิงถูกตรึงอยู่กลางจุดระหว่างยิงกันและยังปลอดภัยอยู่ชั่วคราว หัวใจที่ลอยค้างก็ยังไม่ยอมลงพื้นสักที
“คนของเราปิดล้อมเสร็จหรือยัง?”
“รายงานครับประธานฉี ล้อมเป็นอู่เหล็กเรียบร้อยแล้วครับ แมลงวันตัวเดียวก็บินออกไม่ได้!”
“ดี! ใช้โรงงานเป็นจุดศูนย์กลาง ใครพยายามหนีออกไป ยิงตายอย่าไว้หน้า!”
คำสั่งถูกสั่งลงไป
ทหารหน่วยรบพิเศษเล่อกัว 56 นายที่ซุ่มอยู่ในความมืด ตรึงบ่วงเข้าหาเหมือนภูตผี
อย่างไรก็ตาม สถานการณ์รบกลับพัฒนาไปอย่างวิปริต
เหล่าผู้ก่อการร้ายติดอาวุธที่ควรจะเป็นฝ่ายล่า กลับไหลบ่างมาจากทุกทิศ ล้อมโรงงานไว้เป็นวงนอกแทน และปะทะจนติดพันไปกับตำรวจประเทศที
ทัพของเล่อกัวก็ล้อมวงนอกสุดอีกชั้นเข้าครอบคลุมเหล่าผู้ก่อการร้าย
สมรภูมิกลายเป็นคุกกี้สามชั้นในพริบตา แสงปืนสาดไปมาทั่ว ควบคุมอะไรไม่ได้อีกแล้ว
ฉีเหยียนสือชกกระแทกท้ายรถบัญชาการเสียงดังโครม ความเสียใจเกือบจะกลืนกินเขาทั้งเป็น
มันไม่ควรเชื่อพวกขยะประเทศทีที่มีแต่ทำพังไม่เคยทำได้!
มันเหวี่ยงปืนขึ้นคร่อม พุ่งขึ้นคันมอเตอร์ไซค์ ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์คำราม มันพุ่งไปยังสมรภูมิแห่งความโกลาหลนั้นด้วยตัวเอง เหมือนลูกศรที่เพิ่งถูกปล่อยออกจากสายธนู
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
การสู้รบจบลง
พวกกองทัพกากู่ที่ไม่เคยผ่านการฝึกอย่างเป็นระบบ บอบบางราวกับกระดาษต่อหน้าหน่วยรบพิเศษเล่อกัว คนที่คุกเข่ายอมจำนนนับไม่ถ้วน
ทหารรับจ้างผิวขาว 5 คน ตายหนึ่ง บาดเจ็บสี่ ถูกจับกุมหมด