“ทุกคน ลองคิดดูนะ ถ้ามีคนวิ่งเข้ามาในบ้านคุณ แล้วดิ่งตึกในบ้านคุณโดยไม่บอกไม่กล่าว…”
เสียงของอู๋เหยียน ผู้บ้าคลั่งนอกกฎหมาย ดังก้องอยู่ในห้องไลฟ์อย่างลึกลับ
เขาไม่ได้วิเคราะห์ข้อกฎหมายอะไร แค่ยกตัวอย่างที่ทำให้ขนลุกซู่ขึ้นมา
คอมเมนต์ในห้องไลฟ์หยุดนิ่งชั่วครู่ ก่อนจะระเบิดออกมาทันที
“บ้าแล้ว! แบบนั้นบ้านฉันไม่กลายเป็นบ้านผีสิงเหรอ?!”
“อย่าพูดเล่น! บ้านฉันเป็นคอนโดหรูใจกลางเมือง ชั้นนี้โดนคนดิ่งตึก ทรัพย์สินฉันระเหยหายไปเป็นล้านเลยนะ!”
“ฉันมึนไปแล้ว จะผีสิงหรือไม่ผีสิงไม่รู้ แต่ชาติหน้าคงต้องฝันร้ายแน่ๆ ตายในบ้านฉันนะ!”
“เฮ้ย! ใครจะทนไหววะ!”
แค่คิดภาพตาม ความหนาวเหน็บก็แล่นจากก้นกบขึ้นไปถึงขม่อมของเน็ตไอดอลนับไม่ถ้วน
เสียงของอู๋เหยียนดังขึ้นอีกครั้ง แฝงด้วยความคมกริบราวกับทะลุผ่านสรรพสิ่ง:
“ประเด็นอยู่ตรงนี้แหละ! คดีของหยางหมิงถึงมีข้อถกเถียง เพราะชื่อเลี่ยงเป็น ‘แฟน’ ของเขา!”
“แต่ถ้าแกะเปลือกนอกนั้นออก ตัวอย่างที่ฉันพูดกับคดีของหยางหมิง มันต่างกันตรงไหน?”
“ยิ่งไปกว่านั้น อย่าลืมว่าตอนที่นอกใจ ชื่อเลี่ยงยังถือเป็นแฟนของหยางหมิงอยู่หรือเปล่า?”
“เราห้ามถูกความเคยชินพาไป! ในคดีนี้ พี่หยางหมิงต่างหากที่เป็นเหยื่อตั้งแต่ต้นจนจบ!”
“ผู้ชายอย่างเรา ไม่ใช่คนหรือไง!”
“วันนี้เราออกเสียงให้พี่หยางหมิงไม่ได้ พรุ่งนี้ใครจะออกเสียงให้เรา!”
อู๋เหยียนยกกำปั้นขึ้นอย่างแรง สีหน้าฮึกเหิม