“คุณหลิว ตื่นแล้วเหรอ?”
เขาชี้ไปที่โซฟาข้างๆ แล้วพูดว่า “ตั้งใจจะอุ้มคุณไปนอนบนเตียง แต่กลัวจะล่วงเกินคุณ”
คำพูดเพียงหนึ่งประโยค ทำให้แก้มของหลิวซูชางร้อนผ่าวขึ้นมาทันที แดงกระจายไปจนถึงติ่งหู
เธอรีบพับเสื้อคลุมอย่างตื่นตระหนก หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
“ไม่...ไม่เป็นไร”
แต่เจียงเฟิงกลับทำเป็นไม่เห็นท่าทางเขินอายของเธอ แค่ยิ้มแล้วส่ายหน้า รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความมั่นใจที่ราวกับควบคุมทุกอย่างไว้ในกำมือ
“ผมคิดตกแล้ว”
“วันนี้ จะมีเรื่องน่าสนใจให้ดู”
เขาหันกลับมา มองหลิวซูชางอย่างจริงใจ
“ว่าแต่ คุณหลิว ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนผมทั้งคืนนะ ไม่งั้นผมอาจจะทนไม่ไหวจริงๆ”
“ไม่...ไม่ต้องเกรงใจ!”
หลิวซูชางรีบส่ายมือไปมา ท่าทางเขินอายราวกับสาวน้อยที่เพิ่งเริ่มรู้จักความรัก
ระหว่างนั้น หลี่จิ้งก็หาวหวอดๆ เดินเข้าสำนักงานกฎหมายมา เมื่อคืนเธอนอนที่โรงแรมฝั่งตรงข้าม นอนหลับสบายจนสดชื่นสุดๆ
“หัวหน้า คุณหลิว เช้าแล้วนะ!”
เธอยืดเส้นยืดสาย พลางร้องทักด้วยความคึกคัก “ดูท่าเตรียมตัวพร้อมแล้วสินะ? งั้นเราไปกันเลย!”
หลิวซูชางเห็นว่าหลี่จิ้งไม่ได้สังเกตอะไรผิดปกติ จึงแอบถอนใจโล่งอก แล้วรีบก้าวตามสองคนไปทันที
แปดโมงเช้า หน้าศาล
เหล่านักข่าวราวกับฉลามที่ได้กลิ่นเลือด พอเห็นเงาของเจียงเฟิง ก็กรูกันเข้ามาล้อมหน้า
เหตุการณ์สุดช็อกเมื่อวานที่ “ด่าเดือดสามผู้พิพากษา บีบให้กรรมการผู้พิพากษาถอย” ได้แพร่กระจายไปทั่วอินเทอร์เน็ตผ่านการไลฟ์สดนานแล้ว เจียงเฟิงกลายเป็นคำนิยามของกระแสความนิยมไปโดยปริยาย
“ทนายเจียง เมื่อวานคุณวางแผนไว้ก่อนแล้วหรือคิดขึ้นมาฉับพลัน?”
“คุณไม่กลัวหรือว่าการทำให้ทั้งศาลไม่พอใจจะทำให้แพ้คดี?”