เจียงเฟิงเหลือบเห็นมุมตารอยยิ้มที่แทบจะบ้าคลั่งของหวงปัว แล้วก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
คู่ต่อสู้คนนี้ เหมือนจะใช้พลังสมองจนเกินพิกัด เริ่มพึ่งกลยุทธ์แบบถ่อย ๆ ถ่อยที่สุดเท่าที่จะนึกออกแล้ว
การโต้แย้งของหวงปัว ดูเผิน ๆ เหมือนงี่เง่า แต่กลับจี้จุดตายของกระบวนการทางกฎหมายได้อย่างแม่นยำ
อยากให้ผู้พิพากษาเชื่อเรื่อง "ละเลยหน้าที่ในการปกครอง" ข้อมูลเย็นชา ๆ ย่อมมีพลังกว่าคำร่ำไห้เสนอใด ๆ ทั้งสิ้น
ในตอนนี้ ภายในห้องไลฟ์ ความหวังที่เพิ่งถูกจุดขึ้น ดูเหมือนจะถูกสาดด้วยน้ำเย็นอีกครั้ง
เหล่าบล็อกเกอร์สายกฎหมายบางคนเริ่มรีบให้ความรู้ด่วน อธิบายถึงความโหดร้ายของหมากตัวนี้ของหวงปัว
การจะพิสูจน์ว่า "ละเลยหน้าที่ในการปกครอง" นั้น ต้องนำข้อมูลประเมินสุขภาพโดยละเอียดออกมา เพื่อพิสูจน์ว่ารูปแบบการศึกษานี้ก่อให้เกิดความเสียหายที่ไม่อาจย้อนกลับต่อการเจริญเติบโตและพัฒนาการของนักเรียน
ชั่วขณะนั้น หัวใจของผู้ชมทั้งหมด ถูกทำให้ตื่นเต้นระทึกขึ้นมาอีกครั้ง
สถานการณ์ในชั้นศาลเปลี่ยนแปลงไปเร็วมากจนหัวใจของผู้ชมวัยรุ่นหลายคนแทบรับไม่ไหว
สายตาทุกคู่ หันไปจับจ้องที่เจียงเฟิงอีกครั้ง
แล้วในขณะนั้นเอง มุมปากของเจียงเฟิง ก็ค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ อย่างเหลือเชื่อ
รอยยิ้มนั้น แฝงไปด้วยความสนุกสนาน และความเย้ยหยันเย็นชา
เขามองไปที่หวงปัว แล้วเสียงที่สงบก็ดังขึ้น:
"งั้นทนายหวง หมายความว่า ทุกสิ่งที่โรงเรียนมัธยมปลายเทียนไห่อันดับหนึ่งทำ ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใด ล้วนมีแก่นแท้เพื่อการเติบโตอย่างมีสุขภาพของนักเรียน เป็นการขัดเกลาพวกเขา ใช่ไหม?"
หวงปัวชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจว่าเบื้องหลังคำถามที่ดูเหมือนไร้สาระของเจียงเฟิงนี้ซ่อนอะไรไว้
แต่เขาคิดอยู่อย่างถี่ถ้วน ประโยคนี้สรุปแก่นความเห็นของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีกับดักใด ๆ
ดังนั้น เขาจึงยืดตัวตรง แล้วตอบอย่างหนักแน่น: "ถูกต้อง! ทุกสิ่งที่โรงเรียนมัธยมปลายเทียนไห่อันดับหนึ่งทำ ล้วนเพื่ออนาคตของนักเรียน!"