หวงต้าเจียงลุกขึ้นเดินออกจากที่ น้ำหนักตัวเซถลาไปมาอย่างเห็นได้ชัด
สายตาของเจียงเฟิงค่อยๆ ทอดผ่านไปยังแท่นจำเลย
หวงปัวนั่งตัวอืดเหมือนก้อนโคลนบนเก้าอี้ สิ้นซึ่งจิตวิญญาณโดยสิ้นเชิง
ส่วนผู้ปกครองทั้งสี่คน พ่อแม่ของเจียงหมินและพ่อแม่ของเฉินไป๋เหลียง ดวงตาไร้แวว สีหน้าเค้นบิดเบี้ยว ความโกรธ ความสับสน ความตกใจ และความหวาดกลัวที่ไม่อาจปกปิด ได้ร้อยเรียงอยู่บนใบหน้าของพวกเขา
แม้แต่เฉินไป๋เหลียงที่เจ้าอารมณ์ที่สุด ตอนนี้ก็ปิดปากแน่นราวกับถูกดูดพลังทั้งกายออกไป
เจียงเฟิงรู้ว่า คำพูดของเขาเฉียบเหมือนมีดสั้น แทงทะลุเปลือกแข็งที่พวกเขาทอขึ้นมาจากคำว่า “ความรัก” และ “อำนาจ”
แต่เขาก็เข้าใจดี แรงกดดันของโรงเรียนเป็นเพียงปัจจัยภายนอก
ต้นตอที่แท้จริง คือการที่พวกเขาในฐานะพ่อแม่ ไม่รู้จักวิธีรักลูกของตัวเองเลยแม้แต่น้อย
จุดนี้ต่างหากที่พวกเขาควรหวนคิดให้มากที่สุด!
เสียงในใจของเจียงเฟิงเย็นชาราวกับเหล็ก
เขายกมือขึ้น สายตามองทะลุความเงียบสงัดของศาลไปยังบัลลังก์พิพากษา
“ท่านประธานศาล ก่อนพักการพิพากษา ขอถามผู้ปกครองทั้งสี่คนที่เป็นจำเลยเป็นคำถามสุดท้ายได้ไหมครับ?”
ร่างของหวงต้าเจียงที่เพิ่งจะลุกขึ้นหยุดชะงัก เขาพยักหน้า
“เชิญพูดได้เลย”
สายตาของเจียงเฟิงค่อยๆ ขยับไปยังแท่นจำเลย
ร่างของผู้ปกครองทั้งสี่เกร็ง ระหว่างที่สายตาประสานกัน ก็เผยความหวาดกลัวออกมาโดยไม่รู้ตัว
หนุ่มคนนี้ ราวกับมองทะลุวิญญาณของพวกเขาได้
“ผู้ปกครองทั้งสี่ ผมอยากถามพวกคุณ เจียงว่านถิงกับเฉินหมิงเฉาก้าวมาถึงจุดนี้ พวกคุณ... รู้สึกเสียใจไหม?”
คำพูดหนึ่งประโยค เหมือนก้อนหินที่ตกลงสู่บ่อน้ำลึก แผ่ระลอกคลื่นอันเงียบงัน