"ยังไงล่ะ? ทนายความใหญ่แห่งสำนักงานซ่างผิ่น อยากมาช่วยเหลือสังคม รับว่าความให้ผู้อำนวยการหลิวฟรีๆ งั้นเหรอ?"
เสียงหัวเราะของหูเจียนในออฟฟิศที่อบอ้าวไปด้วยความอึดอัด ช่างเสียดหูเหลือเกิน มันเป็นการเยาะเย้ยถากถางอย่างไม่ปิดบัง
หลี่จิ้งขมวดคิ้วมุ่น ข้อนิ้วของเธอซีดขาวเพราะกำแน่น
อยู่กับพี่ใหญ่เจียงเฟิงมานาน เธอเรียนรู้ที่จะอดทน รู้ว่ากำปั้นแก้ปัญหาไม่ได้
เธอบังคับจิตใจให้สงบลง แต่เสียงยังคงเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง: "ฉันแค่คิดว่า ราคาที่พวกคุณตั้งไว้น่ะ ไม่ใช่การช่วยชีวิต แต่กำลังกินคนต่างหากล่ะ"
"กินคน?"
หูเจียนราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เขาก้าวเดินไปด้านหน้า มองหลี่จิ้งจากเบื้องบน
"น้องเล็ก ถ้าเจียงเฟิงยืนอยู่ตรงนี้ ยังพอมีคุณสมบัติมาคุยเรื่องราคากับฉันได้ แต่นายเนี่ยนะ?"
เขาชำเลืองมองหลี่จิ้งตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาที่ดูถูกแทบจะกลายเป็นรูปธรรม
"นายไม่พอ"
สามคำนี้ เหมือนเข็มสามเล่ม จิกลึกลงไปในใจของหลี่จิ้ง
เธอรู้ดีว่า สิ่งที่หูเจียนพูดคือความจริง แต่เธอถอยไม่ได้
เธอสูดหายใจลึก ไม่คิดจะโทรหาพี่ใหญ่อย่างหุนหันเพื่อขอความช่วยเหลืออีกต่อไป
การพ่ายแพ้ครั้งนั้น ทำให้เธอเข้าใจว่า เธอไม่สามารถซ่อนอยู่ใต้ปีกของเจียงเฟิงได้ตลอดไป ในฐานะทนายความ บางสมรภูมิต้องสู้ด้วยตัวเอง
"คดีนี้ ฉันรับ!"
หลี่จิ้งก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนหยัดอย่างมั่นคงเคียงข้างหลิวเฟิ่งเซี่ย
"ทนายหลี่..." ดวงตาของหลิวเฟิ่งเซี่ยฉายแววซาบซึ้ง แต่แววกังวลมีมากกว่า