ฟังเรื่องราวของหลิวเฟิ่งเซี่ยจบ อกของหลี่จิ้งก็อึดอัดแน่นจนกระวนกระวายใจไปหมด
ยาที่ไม่เคยวางตลาดในประเทศ ถูกลักลอบนำมาจำหน่าย กระบวนการมันผิดจริง ๆ
แต่ไม่ฟังความเห็นใด ๆ ใช้ข้อกล่าวหา “ค้ายาเสพติด” จับกุมเลย จะรวบรัดเกินไปไหม?
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย อาจารย์เคยบอกว่า ตราชั่งของกฎหมาย ด้านหนึ่งคือกฎเกณฑ์ อีกด้านคือความเป็นมนุษย์
แก่นแท้ของคดีนี้ คือถังชื่อจวิ้นต้องเสี่ยงเพื่อช่วยเด็ก ๆ หลายร้อยคนที่ทนทุกข์ทรมานจากโรคลมชัก
คลอบาซัม จัดเป็นทั้งยาและยาเสพติดได้
แต่ถังชื่อจวิ้นไม่เคยขายให้ผู้เสพ ยาทุกเม็ดถูกใช้เพื่อกอบกู้ชีวิตผู้ป่วย แบบนี้จะเรียกว่าค้ายาเสพติดได้อย่างไร?
ส่วนค่าจ้างว่าจ้างสองล้านของสำนักกฎหมายอู๋จี๋ ในสายตาหลี่จิ้ง นี่มันการฉวยโอกาสช่วงไฟไหม้ชัด ๆ
“คุณป้าลิว พวกสำนักกฎหมายอู๋จี๋ ตอนนี้พูดยังไงบ้างคะ?” หลี่จิ้งรีบถาม
แสงในตาหลิวเฟิ่งเซี่ยหรี่ลงไปโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงความสิ้นหวัง
“พวกเขาตีราคาตายตัว ไม่ลดแม้แต่สตางค์เดียว ที่แย่กว่านั้นคือ…ครอบครัวเกินครึ่งเลือกที่จะตัดความสัมพันธ์กับเรา ถ้าไม่แบบนั้น เงินคงพอรวมกันได้”
“ตัดความสัมพันธ์?” น้ำเสียงหลี่จิ้งดังขึ้นอย่างกะทันหัน เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ถังชื่อจวิ้นเสี่ยงชีวิตเพื่อซื้อยาช่วยชีวิตพวกเขา ไม่คิดกำไรแม้แต่น้อย เอาเงินทั้งหมดทุ่มให้สถานพินิจฟื้นฟูแห่งนี้
ตอนนี้เขาพลาดท่า คนพวกนี้กลับหนีไป?
ใบหน้าหลิวเฟิ่งเซี่ยฉาบไปด้วยรอยยิ้มขื่นขม เธอดูเหมือนถูกดูดพลังชีวิตสุดท้ายออกไป