"จริง!"
หลี่จิ้งยืนยันอย่างหนักแน่น สายตามุ่งมั่นสู้กับสายตาของถังชื่อจวิ้น
วินาทีนั้น ราวกับมีแสงสว่างห่อหุ้มตัวเธอไว้
ในแววตาหม่นหมองของถังชื่อจวิ้น ในที่สุดก็มีประกายไฟอ่อน ๆ จุดขึ้นมาอีกครั้ง
สำหรับเขาแล้ว ความทรมานที่สุดไม่ใช่ภัยคุกคามจากคุก แต่คือการล่มสลายของความเชื่อ
เขาคิดไม่ตก ตัวเองชัดเจนว่ากำลังทำเรื่องดี ช่วยเด็ก ๆ ไว้ตั้งมากมาย ทำไมถึงกลายเป็นพ่อค้ายาที่มีความผิดมหันต์ แถมยังต้องถูกตัดสินประหารชีวิต
ความถูกผิดขาวดำของโลกใบนี้ ในสายตาเขามันเลือนลางไปหมดแล้ว
คำยืนยันของหลี่จิ้ง ดั่งจุดตะเกียงดวงหนึ่งให้เขาในอุโมงค์มืดมิด
จากนั้น หลี่จิ้งไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว เริ่มสอบถามรายละเอียดของคดีอย่างถี่ถ้วนเป็นลูกโซ่
"สถานที่ที่คุณซื้อคลอบาซัมมีจุดไหนบ้าง?"
"คุณทราบหรือไม่ว่า คลอบาซัมเป็นยาออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทที่รัฐควบคุม?"
"ยานี้นำเข้าผ่านด่านไหน?"
ถามมาถึงกลางทาง ปลายปากกาของหลี่จิ้งก็ชะงักกึก เธอจับได้อย่างเฉียบคมถึงรายละเอียดหนึ่งที่ถูกมองข้ามไป
"ท่านผู้อำนวยการถัง คุณเพิ่งบอกว่า ยาชุดที่คุณซื้อมา ราคารวมจริง ๆ ไม่สูง คิดเป็นเงินแล้วไม่เกินหนึ่งแสนใช่ไหม?"
ในข้อกล่าวหาของถังชื่อจวิ้น นอกจากค้าขายยาเสพติดแล้ว ยังมีข้อหาลักลอบนำเข้าอีกหนึ่งข้อ
เขานำยากลับมาจากต่างประเทศ อ้อมเลี่ยงศุลกากร นี่คือข้อเท็จจริง
แต่ในสมองของหลี่จิ้ง บทกฎหมายบทหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน
การตั้งข้อหาลักลอบนำเข้า มีเกณฑ์ขั้นต่ำของจำนวนเงินที่ชัดเจน!