คนต้องรับเพิ่มแน่นอน
และต้องเป็นคนที่เข้ามาแทนที่ได้ทันที และเชื่อถือได้อย่างแท้จริง
ในสมองของเจียงเฟิง ชื่อที่ถูกฝังไว้นานนับปีผุดขึ้นมา
ซุนหลง เพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัยของร่างเดิม
ไอ้หมอนี่เรียนมาแนวทรัพย์สินทางปัญญาโดยเฉพาะ
แค่ตอนเรียนจบมันไม่อยู่เมืองไทย กลับหนีไปอเมริกาหาความเจริญ อ้างว่าที่นั่นคือสวรรค์ของทนายความด้านทรัพย์สินทางปัญญา
ในความทรงจำ ซุนหลงมีนิสัยแย่อยู่อย่างนึง คือคนดีแต่ชอบโม้ ชอบโชว์
ตอนร่างเดิมตกต่ำ ซุนหลงก็ไม่ได้ช่วยอยู่นะ ถึงกับชวนให้ไปอเมริกาด้วยกันด้วยซ้ำ ถือว่าเป็นคนที่จริงใจใช้ได้
แต่เจียงเฟิงไม่เชื่อหรอกว่ามันจะไปรุ่งที่อเมริกาจริง ๆ
ปริญญานิติศาสตร์เมืองไทย ไปอยู่ที่นั่นเป็นแค่กระดาษเปล่า ๆ ถ้าอยากเป็นทนาย ต้องกลับไปเรียนปริญญาใหม่ ค่าเทอมแพงหูฉี่ ค่าครองชีพก็ไม่ใช่น้อย ๆ
เป็นไปได้ว่าไอ้หมอนี่ตอนนี้คงกำลังล้างจานอยู่ที่ครัวหลังร้านอาหารแห่งหนึ่ง สะสมเงินค่าเทอมอยู่
เจียงเฟิงปลายนิ้วเคาะเบา ๆ ส่งข้อความหนึ่งออกไป แล้วก็เก็บโทรศัพท์
เหยื่อล่อวางไปแล้ว ไม่ต้องรีบร้อน
...
ร้านน้ำชาเทียนไห่หยุนเจียน
สถานที่สงบหรูที่ออกแบบมาสำหรับการเจรจาธุรกิจระดับบนโดยเฉพาะ
ภายในห้องส่วนตัว การจัดวางโบราณแผ่ความหรูหราแบบไม่ฉูดฉาด
พนักงานเสิร์ฟในชุดฉีเผ้าเรียบหรูเปิดประตู เสียงทุ้มของหวังเต๋อเซิ่งก็ดังออกมา
"คุณเจียง! ได้ยินชื่อเสียงมานาน!"