ต่อคำถามที่แทบจะเป็นการท้าทายของเย่ฟาน เจียงเฟิงไม่ได้ตอบโต้ในทันที
เขาไม่ได้มองหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ กลับทอดสายตาไปที่ถ้วยชาที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่นอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ เป็นจังหวะ ป๊อก ป๊อก ฟังดูมีลีลาแปลก ๆ
บรรยากาศทั้งห้องดูเหมือนจะค่อย ๆ กดต่ำลงไปตามเสียงเคาะที่ไม่รีบร้อนนั้น
หวังเต๋อเซิ่งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เริ่มรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย กำลังจะเอ่ยปากช่วยแก้สถานการณ์
ส่วนเย่ฟานเห็นเจียงเฟิงนิ่งเงียบ ก็คิดไปเองว่าอีกฝ่ายใจไม่นิ่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลำพองใจ พูดต่อทันที
"ทนายเจียง ทำไมไม่พูดอะไรล่ะ หรือว่ายอมรับแล้วว่าสำนักงานกฎหมายซ่างผิ่นตอนนี้ไม่มีความสามารถพอที่จะดูแลหย่งเซิ่งสปอร์ตของพวกเรา"
"หรือว่าทนายเจียงคิดว่างานนี้มันง่ายเกินไป เลยจะใช้แค่แนวคิดลอย ๆ มาเอาเงินสี่ล้านไปจากพวกเราง่าย ๆ"
พูดจบ เจียงเฟิงก็เงยหน้าขึ้นในที่สุด
สายตาของเขานิ่งสงบไม่มีคลื่น ไม่มีความโกรธเจือปนสักนิด กลับแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มแบบขบขัน
"หัวหน้าเย่ พูดถูกแล้วครับ"
เจียงเฟิงเปิดปาก น้ำเสียงไม่ดัง แต่กลับทำให้อากาศทั้งห้องนิ่งวูบไปชั่วขณะ
"เรื่องที่เป็นงานเฉพาะทาง ก็ควรปล่อยให้คนที่มีความเชี่ยวชาญเป็นคนทำจริง ๆ"
เขาเปลี่ยนน้ำเสียง สายตาแหลมคมพุ่งตรงไปที่เย่ฟาน
"ถ้าอย่างนั้น ในฐานะหัวหน้าฝ่ายกฎหมายของหย่งเซิ่งสปอร์ต ผมขอถามหัวหน้าเย่สักคำถามหนึ่งในเชิงวิชาชีพ"
"เรื่องที่หย่งเซิ่งสปอร์ตนำแบรนด์ของตัวเองอย่าง 'จี้เซิ่ง' ขึ้นวางจำหน่ายบนแฟลกชิปสโตร์อย่างเป็นทางการ คุณตรวจสอบสัญญาให้สิทธิ์ตัวแทนจำหน่ายที่เราเซ็นกับอาดิดาสและไนกี้อย่างละเอียดแล้วหรือยัง"