"คุณหลิว?"
เจียงเฟิงรู้สึกแปลกใจจริง ๆ ในเวลาขนาดนี้แล้ว เธอยังคงอยู่ที่สำนักงานกฎหมายได้ยังไง
หลิวซูชางพิงกรอบประตู กอดอก น้ำเสียงแฝงความน้อยใจเล็กน้อย: "ทนายเจียง ทนายความผู้ก่อตั้งอย่างคุณ ทำไมทำตัวเป็นแบบอย่างที่ไม่ดีให้คนอื่นในเรื่องเวลางานเลิกแบบนี้ล่ะ"
เธอพูดพลางเดินเข้ามาอย่างเอ้อระเหย
"แฮ่ก ไม่มีทางเลือก ช่วงนี้มีคดีที่เร่งด่วนมาก เกี่ยวข้องกับชีวิตคน" เจียงเฟิงอธิบาย
สีหน้าของหลิวซูชางที่กำลังจะตำหนิ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนในทันใด เธอถือแก้วนมอุ่น ๆ เดินตรงเข้ามาหาเจียงเฟิง
"เอาน่า ช่วงนี้เธอทำงานล่วงเวลาทุกวัน ดื่มนมอุ่น ๆ แก้วนี้แล้วรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"
เธอวางแก้วลงบนโต๊ะเบา ๆ
มือทั้งสองของเจียงเฟิงสัมผัสกับความอุ่นของแก้ว ไอหนาวในคืนฤดูหนาวดูเหมือนจะถูกอุณหภูมิที่พอเหมาะนี้บรรเทาไปได้ไม่น้อย
"คุณหลิว ทำไมคุณก็ยังดึกแบบนี้ล่ะ?" เขาถามด้วยความสงสัย
"เดิมทีจะกลับแล้ว แต่เห็นไฟในออฟฟิศเธอเปิดอยู่ตลอด เลยอยู่ต่ออีกหน่อย" หลิวซูชางมองเขาอย่างจนใจ "คดีของถังชื่อจวิ้นไม่ได้จัดการเรียบร้อยแล้วหรือไง? ยังมีคดีอะไรให้เธอต้องทุ่มเทขนาดนี้อีก?"
เจียงเฟิงดื่มนมอุ่น ๆ ไปหนึ่งอึก แล้วเล่าแผนการชั่วร้ายของบริษัทยาตระกูลซุนให้ฟังอย่างละเอียด
ฟังจบ ดวงตาที่ใสกระจ่างของหลิวซูชางเต็มไปด้วยความตกใจ
"ดังนั้น กระแสข่าวบริจาคยาที่ฮือฮาบนอินเทอร์เน็ตเมื่อเร็ว ๆ นี้ แท้จริงแล้วเป็นเพียงแผนบังตาของบริษัทยาตระกูลซุนงั้นหรือ?"