เย่ป๋อย่วนจ้องหน้าคุณเจียงเฟิงที่ไร้ที่ติ แล้วพูดกึ่งล้อเล่นขึ้นมาว่า "คุณเจียง ผมว่าเหล่าหนุ่มโมเดลในคลับนั้น ไล่เรียงกันไป ก็ไม่มีใครหล่อเท่าคุณสักคน เอายังไงดี... เสียตัวหน่อยไหมล่ะ?"
ปลายนิ้วของเจียงเฟิงเคาะโต๊ะเบา ๆ สายตามองผ่านรายชื่อผู้คนในหัว
สมาชิกแกนหลักของสำนักงานกฎหมาย ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง
ผู้ชายมีแค่สองคน
จางเม่าไฉ ซื่อตรงและไว้ใจได้ แต่อายุก็ปูนนั้นแล้ว รับบทนี้ไม่ไหว
ซุนหลง ไอ้คนที่ชอบวางท่าคนนั้น หน้าก็พอใช้ได้ แต่ว่าช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญเสี่ยงจะพังเอาได้ง่ายเกินไป
คัดกรองไปมา ดูเหมือนจะเหลือทางเลือกเดียวจริง ๆ
ตัวเจียงเฟิงเอง
มุมปากเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"ดูท่า เพื่อเด็ก ๆ ที่รอชีวิตนี้ หน้าตาของฉันก็คงจะได้ใช้ประโยชน์เสียที"
เสียงไม่ดังนัก แต่กลับแฝงความเด็ดขาดที่ไม่อาจทักท้วงได้
"หา?"
เย่ป๋อย่วนอึ้งไปเลย เขาแค่พูดเล่นไปอย่างนั้นเอง ใครจะไปคิดว่าเจียงเฟิงจะคิดจริงจัง!
"คุณเจียง ผมพูดเล่นนะ!"
"ฉันไม่ได้พูดเล่น"
สายตาของเจียงเฟิงนิ่งเฉยแต่เฉียบคม "เวลาไม่รอใคร เงื่อนไขนี้ฉันตรงกับที่ต้องการพอดี และงานแฝงแบบนี้ ต้องใช้คนของเราเองเท่านั้นถึงจะไว้ใจได้เต็มร้อย"
เขามองไปที่เย่ป๋อย่วน น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่หนักแน่น
"ดังนั้น ผมต้องไป"
ไม่มีการประกาศอันยิ่งใหญ่ แต่กลับทำให้เย่ป๋อย่วนรู้สึกสั่นสะเทือนในใจยิ่งกว่าคำพูดที่ยิ่งใหญ่ใด ๆ
เขามองเจียงเฟิง ชายคนนี้ขายาว ตัวสูง ได้สัดส่วน หน้าตายิ่งเป็นระดับที่กดทับทุกคน