เจ็ดโมงครึ่งเช้าวันนี้
เจียงเฟิงมาถึงชุมชนที่หลิวซูชางเช่าอยู่ตามที่อยู่ที่เธอส่งให้
เป็นย่านที่อยู่อาศัยเก่าแก่ ห่างจากสำนักงานกฎหมายแค่สองกิโลเมตร กำแพงอิฐแดงเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา
หลิวซูชางกำลังยืนอยู่ใต้ต้นมะขามไม้เก่าแก่หน้าประตูชุมชน
วันนี้เธอแต่งตัวเรียบง่ายมาก กางเกงยีนส์รัดรูปที่ขับเน้นขาเรียวยาวตรงของเธอออกมาอย่างงดงาม
เสื้อตัวบนเป็นเสื้อแจ็กเก็ตบุนวมสีขาวตัวสั้น กระโปรงยาวสีขาวราวหิมะพาดหลวมๆ อยู่บนหน้าอก ยิ่งขับผิวขาวเนียนให้ดูสว่างสดใส
ท้องฟ้าโปรยปรายหิมะเม็ดเล็กๆ ลงมาโดยไม่รู้ตัว เกล็ดหิมะสองสามเกล็ดตกลงบนเส้นผมดำขลับของเธอ ละลายเป็นความชื้นเล็กน้อย
เธอยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ ราวกับว่าไม่ได้รอใครคนหนึ่ง แต่กำลังรอทิวทัศน์หิมะที่มีเพียงเธอคนเดียว
"เจียงเฟิง!"
เมื่อเห็นร่างของเจียงเฟิง ดวงตาของหลิวซูชางก็เป็นประกาย เธอโบกมือให้เขา
เจียงเฟิงเดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องไปที่ถุงผ้าเปล่าใบหนึ่งที่เธอถืออยู่
"นี่..."
หลิวซูชางยิ้ม แก้มของเธอแดงเรื่อเล็กน้อยจากความหนาว: "นายไม่ได้บอกว่าจะมาอยู่เป็นเพื่อนฉันทั้งวันเหรอ? จุดแรก ไปร้านตัดเสื้อรับกางเกง"
เธออธิบาย: "ช่วงนี้ดูเหมือนจะผอมลงเล็กน้อย กางเกงสองสามตัวใส่ไม่พอดีตัว เลยเอาไปให้ร้านแก้ไซส์"
เจียงเฟิงเข้าใจในทันที
ไม่แปลกใจเลยที่ช่วงนี้รู้สึกว่าคุณหลิวมีกลิ่นอายที่เบาสบายและสง่างาม ที่แท้ก็ผอมลงนี่เอง
เพียงแต่ในยุคนี้ ผู้หญิงที่เอาเสื้อผ้าไปแก้เมื่อใส่ไม่พอดีตัวนั้นหายากจริงๆ
ความมัธยัสถ์นี้มันฝังลึกอยู่ในกระดูกของเธอ
"โอเค เราไปกัน"
คนทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปยังตลาดเก่าใกล้ๆ
ที่นี่เป็นย่านเมืองเก่าที่เหลืออยู่เพียงแห่งเดียวในใจกลางเมือง ไม่มีตึกสูง มีเพียงตลาดสดที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายชีวิต แผงลอย และร้านค้าเล็กๆ น้อยๆ ที่ซ่อนอยู่ในซอกซอย
ไม่นาน ทั้งสองก็เดินมาถึงทางเข้าตลาด
ร้านตัดเสื้อเล็กๆ ร้านหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
"ร้านนี้แหละ ฉันมาที่นี่บ่อย ภรรยาเจ้าของร้านเป็นคนดีมาก"
หลิวซูชางพูดพลางก้าวเข้าไปในร้านก่อน: "เจ้าของร้าน ฉันมารับกางเกง"
ส่วนเจียงเฟิงยืนรออยู่หน้าประตูอย่างสุขุม