จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงนั่งขึ้นไปบนรถสปอร์ต
เครื่องยนต์สตาร์ท เงียบและนุ่มนวล แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับรูปลักษณ์ภายนอกของสัตว์เหล็กตัวนี้
เจียงเฟิงจับพวงมาลัย บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอันขมขื่นที่พอดีเหมาะเจาะ
“หลังจากเธอจากไป ผมถึงเริ่มลงมือจริงจัง สร้างเนื้อสร้างตัวจากศูนย์”
เสียงของเขาเบามาก ราวกับกลัวว่าจะรบกวนวิญญาณที่ไม่มีตัวตนอยู่ในอากาศ
“ตอนนี้ผมเหมือนมีทุกอย่างแล้ว น่าเสียดายที่เธอไม่มีโอกาสได้เห็นอีกแล้ว”
คำพูดเหล่านี้ พูดให้เซียวหน่วนหน่วนซึ่งนั่งอยู่ข้างคนขับฟัง
เซียวหน่วนหน่วนวางมือทั้งสองไว้บนเข่าอย่างเคอะเขิน ค่อยๆ หันข้างไปถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เธอ...เป็นแฟนคุณเหรอคะ?"
"ครับ"
เจียงเฟิงพยักหน้า พูดเพียงคำเดียว แต่เหมือนใช้แรงทั้งหมดในร่างกาย
จากนั้น เขาเหยียบคันเร่งหนึ่งครั้ง
รถเฟอร์รารี่พุ่งออกไปดุจสายธนูที่หลุดจากแล่ง เข้าสู่กระแสรถอันเจิดจ้าของเมืองเซินเฉิง
ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร
เจียงเฟิงขับรถอย่างเงียบๆ เซียวหน่วนหน่วนก็ไม่รู้จะพูดอะไร บรรยากาศในรถอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก
เพียงแต่ เธอค่อยๆ สังเกตเห็นว่า ทิวทัศน์นอกหน้าต่างกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาด
ตึกระฟ้าที่สวยงามตระการตาค่อยๆ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือบ้านชั้นเดียวที่ต่ำ เตี้ย และหนาแน่น
ถนนลาดยางที่กว้างขวางราบเรียบ กลายเป็นทางคอนกรีตที่แคบและเต็มไปด้วยรอยแตก
สองข้างทาง ป้ายของแผงลอย ร้านอาหารตามสั่ง และร้านข้าวต้มโต้รุ่งเริ่มส่องแสงราคาถูกแต่อบอุ่น
กลางคืนมาเยือน
ผู้คนพลุกพล่านหลั่งไหลออกมาจากทุกมุม อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นควันไฟและหยาดเหงื่อ
ที่นี่คือ...
ดวงตาของเซียวหน่วนหน่วนเบิกกว้างขึ้นทันใด หัวใจเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัด
ที่นี่ เธอคุ้นเคยเกินไป!
ไป๋ฉือโจว!
ชุมชนในเมืองที่โด่งดังที่สุดของเมืองเซินเฉิง จุดเริ่มต้นแรกของคนนับไม่ถ้วนที่มาหาเลี้ยงชีพที่นี่
ตอนกลางวัน พวกเขาเหมือนปลาซาร์ดีนเบียดเสียดเข้าไปในเส้นเลือดใหญ่ของเมือง ตอนกลางคืนก็กลับมาที่หลับนอนอันเป็นรวงผึ้งแห่งนี้ด้วยความเหนื่อยล้า
เมื่อสามปีก่อน เธอกับหานเหมิงเริ่มต้นจากที่นี่