มีทรัพย์สมบัติก็ต้องระวังภัย
หมาป่าผู้หิวโหยจ้องเขม็ง
ตอนเซียวหน่วนหน่วนเดินเข้ามา อากาศในห้องส่วนตัวทั้งห้องพลันเงียบลงชั่วขณะ
เธอโค้งคำนับเจียงเฟิงด้วยความขอโทษ เสียงของเธอไร้อารมณ์ใด ๆ ประหนึ่งโปรแกรมที่ถูกตั้งค่าไว้
“คุณคะ ฉัน…อาจจะไม่สามารถพูดคุยกับคุณได้”
เจียงเฟิงโบกมือเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร
เห็นได้ชัดว่าเธอใกล้จะหมดแรงเต็มที
แรงกดดันทางจิตใจอันมหาศาล ทำให้อารมณ์ของหญิงสาวคนนี้แขวนอยู่บนเส้นลวดตึง ๆ ของความพังทลายตลอดเวลา
เซียวหน่วนหน่วนไม่พูดอะไรอีก เปิดกล่องเครื่องมืออย่างเงียบ ๆ แล้วจัดวางขวดกับกระปุกต่าง ๆ
ที่เจียงเฟิงสั่งคือชุดแช่เท้าพื้นฐานที่สุด
เขาก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน ปล่อยให้กระบวนการดำเนินไป
ตลอดกระบวนการ เซียวหน่วนหน่วนเอ่ยปากเฉพาะเมื่อจำเป็น ถามว่าแรงพอหรือไม่ อุณหภูมิน้ำต้องปรับไหม
สำหรับช่างเทคนิคทั่วไป บางทีนี่อาจเป็นแค่คนพูดน้อย
แต่สำหรับช่างเทคนิคระดับไพ่ตายของร้านระดับท็อปอย่างป่าฝนเขตร้อนแห่งนี้ มันถือว่าไม่ได้มาตรฐานอย่างสิ้นเชิง
สิ่งที่พวกเธอขายนอกจากเทคนิคแล้ว สิ่งสำคัญกว่าคือค่าอารมณ์
การแสดงของเซียวหน่วนหน่วนในตอนนี้ เท่ากับเอาข้าวของมาทำลายข้าวของของตัวเอง
แต่เหนือความคาดหมาย ฝีมือนวดของเธอกลับแฝงไปด้วยท่าทางของระดับอาจารย์ แรงแต่ละท่อนแม่นยำจนน่าหวาดกลัว
เจียงเฟิงหลับตา รับสัมผัสการดูแลอย่างมืออาชีพจากมือเล็ก ๆ คู่นั้น แต่สมองกลับทำงานเร็วมาก
เขาจ้องมองเธออย่างเงียบ ๆ ด้วยหางตา
เขารู้ดีว่า ม่านของการแสดงกำลังจะเปิดขึ้น
หยดของเหลวร้อนผ่าว ตกลงบนหลังมือของเซียวหน่วนหน่วนโดยไม่มีวี่แวว