คืนวันที่สาม
แสงจันทร์ถูกเมฆดำบดบัง สวนสาธารณะเงียบสงบเหลือเพียงเสียงลมที่พัดผ่านผิวน้ำ
สองคนนั่งเคียงข้างกันบนม้านั่งที่เย็นเฉียบ
เซียวหน่วนหน่วนหันข้าง มองใบหน้าด้านข้างของเจียงเฟิงอย่างจริงจัง: "วันนี้... เป็นวันสุดท้ายแล้ว"
น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความกังวลที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกต: "คุณ... จะก้าวผ่านมันไปได้ไหม?"
เจียงเฟิงพยักหน้า สายตาจับจ้องไปที่ผิวน้ำอันมืดมิด เสียงของเขาอาบไปด้วยความหม่นหมองที่จางหายไปไม่หมด: "ทุกอย่างผ่านไปแล้ว ขอบคุณนะ ที่ช่วยฉันเก็บความทรงจำเหล่านี้กลับมาอีกครั้ง"
จู่ๆ เขาก็หันขวับ มองตาตรงกับเซียวหน่วนหน่วน
"เธอรู้ไหม... แฟนฉัน... จากไปแบบไหน?"
คำถามนี้ ราวกับก้อนหินที่ตกลงไปในใจของเซียวหน่วนหน่วน
เธอส่ายหน้า อยากจะหลบเลี่ยงความหนักอึ้งนี้โดยสัญชาตญาณ: "ถ้ามันจะทำให้เสียใจ ก็อย่าคิดถึงมันอีกเลย"
แต่เจียงเฟิงเหมือนไม่ได้ยิน พูดต่อไปเรื่อยๆ ทุกคำราวกับถูกบีบออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก
"เป็นโรคไตเรื้อรังระยะสุดท้าย"
"ตอนนั้น ค่าผ่าตัดสองแสนหยวน ผมทุ่มสุดตัวไปกู้ยืม ไปทำงานพิเศษ คิดว่าแค่หาเงินให้ครบ ก็จะรอไตบริจาคที่ช่วยชีวิตไว้ได้ทัน"
เขาหยุดพูด อากาศเงียบสงัด
"สุดท้าย... เราก็ไม่ได้รอไตบริจาค ผมเองก็หาเงินไม่ทันก่อนหน้านั้น"
"โรคไต... เรื้อรังระยะสุดท้าย..."
สามคำนี้ ดั่งฟ้าผ่าสามดอก ที่ระเบิดดังสนั่นในหัวของเซียวหน่วนหน่วน
เธอทั้งตัวแข็งทื่อ
คำปลอบใจทั้งหมดที่เตรียมไว้ ติดอยู่ในลำคอทันที พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
สายตาของเธอเริ่มเลือนลาง สูญเสียจุดโฟกัส
ที่แท้... ก็เป็นโรคไตเรื้อรังระยะสุดท้ายเหมือนกัน
เราสองคน... เป็นคนแบบเดียวกันงั้นเหรอ?
ในวินาทีนี้ เธอรู้สึกว่าเสื้อเกราะทั้งหมดที่สวมไว้ถูกถอดออก เหลือเพียงวิญญาณที่เปราะบางและเดียวดายที่สุด
...
เวลาเดียวกัน
กองพิสูจน์หลักฐานคดีอาญาเมืองเซินเฉิง ห้องควบคุมชั่วคราว
เจ้าหน้าที่ที่ใช้รหัสว่าต้ากงขมวดคิ้วมุ่น จ้องหน้าคลื่นบนจอมอนิเตอร์
"ผู้กอง ทนายเจียงคนนี้มันทำอะไรกันแน่?"
"สามวันมานี้ เขาแค่คบหากับเซียวหน่วนหน่วน กินข้าว เดินเล่น เล่าเรื่อง... เกี่ยวข้องกับแผนปฏิบัติการของเราแม้แต่น้อยไหม?"