ชิวอิ่งสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เธอเข้าใจแนวคิดของเจียงเฟิงได้ในพริบตา
"การกระทำอันเป็นเหตุให้ขาดความสามารถ"
เธอพูดศัพท์กฎหมายคำนี้ออกมาเสียงเบา
"หมายถึงผู้กระทำความผิดเดิมมีความสามารถในการรับผิดชอบ แต่จงใจหรือประมาทเลินเล่อทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาวะที่ขาดความสามารถ แล้วก่ออาชญากรรมในสภาวะนั้น"
ชิวอิ่งเสริมพลางส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งให้เจียงเฟิง
"คุณสงสัยว่า...เจียงอู่จงใจทำให้ตัวเองอาการกำเริบงั้นเหรอ?"
หลี่จิ้งที่ฟังอยู่ข้าง ๆ งงไปหมด กะพริบตาปริบ ๆ : "หมายความว่ายังไงคะ? ฉันฟังไม่เข้าใจเลย?"
เจียงเฟิงอธิบายสั้น ๆ กระชับ : "สมมติว่าคน ๆ หนึ่งรู้อยู่ว่าตัวเองเมาแล้วจะทำร้ายคน แต่เขากลับดื่มจนเมามาย แล้วออกไปทำร้ายคนอื่น คุณว่าเขาควรรับผิดชอบไหม?"
หลี่จิ้งเข้าใจทันที : "แน่นอนสิ! สมควรแล้ว!"
"ก็หลักการเดียวกัน" เจียงเฟิงพยักหน้า
แต่ชิวอิ่งกลับขมวดคิ้วแน่น : "แต่นี่เป็นแค่แนวคิดทางทฤษฎีเท่านั้น จะพิสูจน์ว่าเจียงอู่จงใจกระตุ้นให้ตัวเองอาการกำเริบเพื่อก่ออาชญากรรม ในเชิงหลักฐานแทบเป็นไปไม่ได้เลย"
"หลักฐาน ต้องมีคนไปหามัน"
น้ำเสียงของเจียงเฟิงเรียบนิ่ง แต่แฝงไว้ซึ่งพลังที่ไม่อาจปฏิเสธ
"คดีนี้ฉันจัดการเอง หน้าที่ของคุณตอนนี้ คือทำงานร่วมกับตำรวจและฝ่ายโจทก์เทียนไห่ สืบสวนคดีของตระกูลจ้าวให้ทะลุปรุโปร่ง"
"ได้" ชิวอิ่งพยักหน้าอย่างหนักแน่น ไม่พูดอะไรอีก
เจียงเฟิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง กดเปิดคลิปช่วงนั้นต่อจากเดิม