หวงปัวเดินไปเดินมา ทุกคำพูดล้วนแผ่ซ่านความเหนือกว่าของคนมีประสบการณ์
"แต่ฉันต้องเตือนเธอไว้อย่างหนึ่ง"
"ที่นี่คืออาคารนานาชาติเทียนไห่ ค่าโอหัง ค่าน้ำค่าไฟ ปีหนึ่งไม่มีห้าหมื่นหยวนก็อยู่ไม่ได้"
เขาหยุดไปครู่ นัยน์ตาแฝงการเยาะเย้ยจนแทบล้นออกมา
"ระวังไว้เถอะ ถ้ารับคดีไม่ได้จนค่าโอหังยังจ่ายไม่ไหว แล้วต้องเสื่อมเสียกลับไปที่สำนักงานกฎหมายเก่าๆ ของเธอน่ะ"
"มันจะเสียหน้านักกฎหมายดาวรุ่งอย่างเธอ"
ลูกชายของเขาหวงเชิงอี้ตอนนี้ยังอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช สติแตกเต็มที่ ร้องเรียกแต่จะกินของร้อนๆ ทุกอย่างทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจ้าหนุ่มตรงหน้า!
ถ้าไม่เกรงใจว่าตัวเองมีตำแหน่งฐานะ เขาคงหาคนมาหักขาเจียงเฟิงไปนานแล้ว
"คุณหวง สบายดีไหม"
เจียงเฟิงยิ้มบางๆ บนใบหน้า ถึงกับพยักหน้าอย่างสนใจ ดูเหมือนเห็นด้วยกับคำพูดของหวงปัว
ปฏิกิริยาแบบนี้ทำให้คำเยาะเย้ยที่หวงปัวเตรียมไว้เต็มปากติดอยู่ที่ลำคอ
ไม่ปกติ
ในความทรงจำของเขา เจียงเฟิงยังมีความอ่อนเยาว์ที่ยังไม่ถูกสังคมฟาดฟัน แถมยังดูโง่ๆ จับง่าย
แต่เจียงเฟิงในตอนนี้ทั้งตัวสงบนิ่งราวกับน้ำ ดวงตาคู่นั้นเพียงมองเขาอย่างนิ่งสงบ แต่กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมองทะลุจนไม่มีที่หลบซ่อน
ไม่ใช่สายตาคมกริบที่กำลังพิจารณา และไม่ใช่ความโกรธแค้น
แต่เป็น...ความเย็นชาที่มองทะลุทุกสิ่ง
หัวใจหวงปัวกระตุกวูบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว จึงพยายามกล้าๆ กลัวๆ ข่มตัวเอง เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง วางท่าผู้อาวุโส
"เจียงเฟิง ฉันไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับวิธีที่เธอทำในคดีราชาโรงเรียนกับคดีหลอกให้แต่งงาน!"