เจียงเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่ถามต่อ เข้าประเด็นตรง ๆ ทันที: "ดังนั้น อาจารย์หลัวต้องการให้ผม เป็นตัวแทนฝ่ายโจทก์เมืองเผิงเฉิง ยื่นฟ้องร้องใช่ไหม?"
หลัวต้าเสียง: "ใช่ หวังว่าเธอจะช่วยเรียกความยุติธรรมให้ผู้เคราะห์ร้าย และความถูกต้องให้ชาวเมืองเผิงเฉิง ฐานะของฉันไม่สะดวกออกหน้าโดยตรง"
สายตาของเจียงเฟิงตกไปบนหน้าจอมือถืออีกครั้ง สายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของครอบครัวผู้เคราะห์ร้ายเหล่านั้น ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเขาดั่งเข็ม
โอกาสแบบนี้เขาจะไม่ปล่อยมือเด็ดขาด
ไม่ว่าจะเป็นเส้นสายของหลัวต้าเสียง หรือความร่วมมือกับฝ่ายโจทก์เมืองเผิงเฉิง ที่สำคัญกว่านั้นคือ การเรียกร้องความยุติธรรมให้กับครอบครัวที่แตกสลายเหล่านี้
แค่ไม่คิดว่า เพิ่งจะส่งทนายความฝ่ายโจทก์คนหนึ่งเข้าคุกไปเอง ไม่ทันไรก็ต้องมานั่งแท่นอัยการเสียเอง
"อาจารย์หลัว คดีนี้ผมขอศึกษาดูก่อน ถ้าหาจุดแตกหักได้ ผมรับไว้"
อาชญากรคนนี้เป็นโรคจิตจริง ๆ นี่แหละที่ทำให้คดียากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ
แต่เจียงเฟิงไม่เชื่อว่า บนโลกนี้จะมีอาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบ หรือการ "หนีความผิด" ที่สมบูรณ์แบบ
กำแพงที่ดูเหมือนไม่มีช่องโหว่ ทุกแห่งย่อมมีรอยแตกร้าวอยู่เสมอ
เขาต้องการเวลา เพื่อหารอยแตกร้าวนั้นให้พบ
หลัวต้าเสียง: "ดี รอข่าวจากเธอ เวลามีไม่มาก แค่สามสิบวัน"
เจียงเฟิงเก็บมือถือ พิงพนักเก้าอี้ แล้วหลับตาลง
บทเริ่มต้นระดับนรก เขาชินแล้ว
หลังจากจบการสนทนา สายตาของเจียงเฟิงกลับมาที่หน้าจออีกครั้ง