"ฉันไม่เข้าใจ!"
ปลายสายนั้น เสียงของหยางเทียนเจิ้นแฝงไปด้วยความโกรธที่แทบกลั้นไม่อยู่ เกือบจะตะโกนออกมา
"ตอนนี้ให้ฉันไปขอโทษไอ้เด็กหัวเหลืองนั่น กับให้ฉันตบหน้าตัวเองต่อหน้าธารกำนัลมันจะต่างกันตรงไหน?"
"คุณเหยียน! วันนี้ถ้าคุณไม่ให้เหตุผลที่ฟ้าถล่มลงมาก็อธิบายไม่ได้ ฉันไม่มีทางไปเด็ดขาด!"
เมื่อต้องเผชิญกับคำถามที่แทบจะเป็นการขัดใจนี้ เหยียนเจิ้งกลับเพียงถอนหายใจยาว ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
เมื่อต้องเผชิญกับคำถามที่แทบจะเป็นการขัดใจนี้ เหยียนเจิ้งกลับได้แต่ถอนหายใจยาว ๆ เสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อน
"คุณหยาง ความดีความชอบที่คุณทำไว้ให้เทียนกงในภาคใต้ เราทุกคนเก็บเอาไว้ในใจ"
"แต่ เมื่อครู่ เจียงเฟิงผ่านหลัวต้าเสียงมาหาฉันโดยตรง"
เหยียนเจิ้งหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงถ้อยคำ เพื่อถ่ายทอดคำข่มขู่ที่น่าสะพรึงกลัวนั้นออกมา
"เขาบอกว่า... จะเอาตายแลกตายกับเรา"
เขาทวนทฤษฎี "เท้าเปล่าไม่กลัวคนใส่รองเท้า" ของเจียงเฟิงออกมาอีกรอบ ทุกตัวอักษรเหมือนก้อนหินที่ทุบลงบนหัวใจของหยางเทียนเจิ้น
"คุณเป็นคนฉลาด ควรเข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร"
"เราทุ่มเงินมหาศาลไปกับการใส่ร้ายสำนักงานกฎหมายหน้าใหม่ ผลที่ได้แทบไม่มีอะไรเลย ยิ่งไปกว่านั้นอาจกลายเป็นการโฆษณาให้เขา แต่ถ้าเขาเอาเรื่องสกปรกของคุณไปป่าวประกาศ ราคาหุ้นของเทียนกงเราจะเป็นยังไง? ชื่อเสียงจะเหลืออะไร?"
น้ำเสียงของเหยียนเจิ้งทุ้มต่ำลง
"การขอโทษ แค่เสียหน้ากันคนเดียว"
"แต่ถ้าไม่ขอโทษ สิ่งที่อาจเสียไปคือธุรกิจระดับหลายหมื่นหลายแสนล้านของสำนักงานกฎหมายเราทั้งหมด"
"คุณว่า ใครจะยอมขัดกับเงิน?"
เงิน
คำนี้เหมือนน้ำแข็งเย็นเฉียบหนึ่งถัง ที่ดับไฟโกรธาของหยางเทียนเจิ้นลงในทันใด