“ท่านประธานศาล! เขาสารภาพแล้ว!”
นิ้วของหยางเทียนเจิ้นแทบจะชี้ไปที่จมูกของเจียงเฟิง เสียงของเขาแหลมสูงขึ้นเพราะความตื่นเต้น
“เขายอมรับต่อหน้าทุกคนแล้ว! เขาจงใจใช้มุกคำพ้องเสียงเพื่อดูถูกฉัน!”
ยังไม่ทันที่เสียงจะจบ ร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาบังหน้าเจียงเฟิง
คือชิวอิ่ง
เธอยืนตัวตรง สายตาเคร่งขรึมไร้ที่ติ พูดหนักแน่นชัดเจนว่า “ต้นฉบับนี้ ฉันเขียนเอง”
“ไม่เกี่ยวกับเจียงเฟิง!”
โห สุดยอด!
นัยแฝงของคำพูดชิวอิ่งในประโยคนี้ ไม่ต่างจากการประกาศต่อหน้าศาลอย่างเปิดเผยว่า ใช่แล้ว! เป็นฉันเองที่ตั้งใจจะดูถูกแก!
ชั่วขณะหนึ่ง ทนายความทุกคนที่รู้จักชิวอิ่งถึงกับอึ้ง
นี่ยังเป็นชิวอิ่ง ทนายความที่ยึดมั่นในความถูกต้องตลอดกาล มองกฎหมายเป็นดั่งศรัทธา หรือแม้แต่ค่อนข้างหัวโบราณคนนั้นอีกหรือ?
เธอจะเขียนมุกคำพ้องเสียงที่ความเสียหายไม่มากแต่การดูถูกสุดขีดแบบนี้ออกมาได้ยังไง?
ความต่างแบบนี้ มันพลิกความเข้าใจของทุกคนไปเลย!
ในห้องไลฟ์ของอู๋เหยียนจู่แห่งวงการกฎหมาย เขาเบิกตากว้าง ปากอ้าค้าง นานอยู่นานก็ไม่หุบ
ชิวอิ่งในใจเขา ตลอดมาเป็นดั่งเทพีแห่งความยุติธรรม แต่ตอนนี้...
เทพีลงมาจากสวรรค์ แล้วเริ่มด่าทอถล่มทลาย?
แต่เดี๋ยว...
ทำไมรู้สึกโคตรจะฟินแบบนี้วะ!
ไม่ใช่แค่อู๋เหยียนจู่ ทุกคนที่รู้ประวัติของชิวอิ่ง ตอนนี้ในใจก็พลุ่งพล่านไปด้วยความสะใจแบบบอกไม่ถูก
จัดการกับไอ้คนอย่างหยางเทียนเจิ้น ก็ต้องแบบนี้แหละ!
ต้องด่าในศาล ชี้หน้าด่าให้รู้ซึ้ง!
เอาน้ำลายถ่มใส่ให้จมน้ำตายก่อน แล้วค่อยว่ากันด้วยกฎหมาย!
ระหว่างที่ทุกคนยังตกตะลึง เสียงเรียบๆ ของเจียงเฟิงก็ดังขึ้น
“ท่านประธานศาล เราไม่ได้ดูถูกใครนะครับ”
เขาหยุดเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้อยากชก สายตากวาดไปทั่วตัวหยางเทียนเจิ้นหนึ่งรอบ