"ทุกท่านดูต่อไปเถอะ คุณชิวทำแบบ...นี้ ก็ต้อง...ต้องมีเหตุผลของเธอ!"
อู๋เหยียนเหงื่อแตกพลั่ก พูดจาติด ๆ ขัด ๆ ตอนนี้เขาไม่กล้าเดาการเคลื่อนไหวครั้งต่อไปของชิวอิ่งเลยแม้แต่น้อย
วิธีของสาวคนนี้ ดุเดือดเกินไปแล้ว!
ในศาล เสียงของชิวอิ่งดังขึ้นอีกครั้ง เยือกเย็นและมุ่งมั่น
"ท่านประธานศาล เนื่องจากการกระทำของจำเลยเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง ทางฝ่ายผมจึงขอยื่นแก้ไขคำร้องขอในการฟ้องร้อง"
ผู้พิพากษาหยวนอู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้า
"เห็นชอบ"
ชิวอิ่ง: "ท่านประธานศาล ขอศาลพิพากษาว่าข้อกล่าวหาล่วงละเมิดทางเพศของหยางเทียนเจิ้นเป็นความจริง"
"เนื่องจากการกระทำของเขาหยาบช้าสุดขีด ส่งผลกระทบต่อสังคมอย่างร้ายแรง ฝ่ายผมจึงขอให้เขาใช้บัญชีสาธารณะออนไลน์ทั้งหมดของเขา ออกคลิปวิดีโอขอโทษต่อผู้ความของผมเป็นเวลา 7 วัน"
ชิวอิ่งหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมหมัดเด็ดสุดท้าย
"และเนื้อหาของคำขอโทษ ต้องเป็นฝ่ายผมเป็นคนกำหนด"
"คำแถลงของผมจบแล้ว"
สายตาของหยวนอู่เฉียบคมขึ้น เขาจับประเด็นสำคัญได้: "เนื้อหาคำขอโทษ กำหนดโดยฝ่ายคุณ?"
ประโยคนี้ออกมา หยางเทียนเจิ้นเหมือนแมวถูกเหยียบหาง เด้งตัวขึ้นจากแท่นจำเลยทันที!
"ท่านประธานศาล! นี่มันไม่สมเหตุสมผล!"
เขาแทบจะตะโกนออกมา: "ก็เป็นการขอโทษ จะมาให้พวกเขากำหนดเนื้อหาทำไม!"
ให้เขาอ่านสิ่งที่พวกเขาเขียนงั้นเหรอ?
แม่งเอ๊ย นี่มันการเหยียดหยามอย่างเปิดเผยชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ!
ถ้าหากพวกเขาเขียนว่า "ฉันเป็นสัตว์เดรัจฉาน" ให้เขาอ่านเจ็ดวัน ยังแพ้คดีนี้ดีซะกว่า!
ชิวอิ่งไม่สนใจเสียงคำรามของเขา เพียงแต่กล่าวกับบัลลังก์พิพากษาอย่างใจเย็น:
"ท่านประธานศาล จำเลยเป็นทนายความชื่อดังที่มีอิทธิพลในวงสังคม หากความคิดของเขามีปัญหา จะทำให้คนจำนวนมากถูกชักนำไปในทางที่ผิด"
"ถ้าคำขอโทษของเขาไร้ซึ่งความจริงใจ ทำเพียงพิธีรีตอง ก็ไม่เท่ากับบอกทุกคนอย่างเปิดเผยหรือว่า ต้นทุนของการล่วงละเมิดทางเพศมันช่างต่ำเพียงนี้?"