ครึ่งชั่วโมงต่อมา ศาลก็เปิดทำการใหม่อีกครั้ง
ผู้พิพากษาหยวนอู่และผู้พิพากษาสมทบอีกสองคนกลับมานั่งประจำที่ เพียงแต่บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักที่แทบสิ้นเรี่ยวแรง
“ตุ้ม!”
เสียงค้อนไม้ดูไร้เรี่ยวแรง
“ตอนนี้เปิดศาลแล้ว ทางฝ่ายโจทก์และจำเลยมีอะไรจะเสริมอีกไหม?”
สายตาของหยวนอู่กวาดไปที่เจียงเฟิง ก่อนจะหยุดที่หยางเทียนเจิ้น แววตาสลับซับซ้อนราวกับมองลูกหลานสองคนที่สร้างปัญหาให้ปวดหัว
ทั้งคู่ส่ายหน้าพร้อมกัน
“ได้ ขณะนี้ศาลจะทำการตัดสิน”
หยวนอู่หยิบคำพิพากษาขึ้นมา น้ำเสียงเผยถึงความระอากับโลกจนทำอะไรไม่ถูก
“จำเลยหยางเทียนเจิ้น ข้อหาล่วงละเมิดทางเพศเป็นผล ค่าปรับสามพันหยวน”
“เนื่องจากฝ่ายโจทก์แสดงความเข้าใจ การควบคุมตัวทางปกครองจึงเปลี่ยนเป็นขอโทษต่อสาธารณะ 5 วัน”
“รูปแบบการขอโทษคือคลิปวิดีโอ ต้องโพสต์บนแพลตฟอร์มสาธารณะทั้งหมดของจำเลย และปักหมุดไว้นานสามเดือน”
“เนื้อหาจดหมายขอโทษ ให้ฝ่ายโจทก์เป็นผู้จัดเตรียม”
“คำพิพากษามีผลตั้งแต่วันนี้…”
“ปิดศาล!”
เมื่อคำสุดท้ายหลุดออกมา หยวนอู่ก็หันหลังเดินจากไปแทบจะหนี เงาร่างเดียวดาย ราวกับว่าศาลแห่งนี้เป็นสถานที่ที่ทำให้เขาเศร้าใจ
“ท่านประธานศาลดูเหมือน…ไม่ค่อยสบายใจ?”
หลิวซูชางผู้ละเอียดอ่อนเอ่ยเสียงเบา
ชิวอิ่งก็รู้สึกไม่แน่ใจเช่นกัน เม้มปากเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ฉันไปทำให้ท่านโกรธเข้าหรือเปล่านะ?”
เจียงเฟิงมองผู้พิพากษาหนุ่มสองคนที่กลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น แล้วส่ายหน้าอย่างครุ่นคิด
“ไม่รู้สิ อาจจะ…กลั้นไว้จนบาดเจ็บภายใน?”