กู้ซือเตรียมข้ออ้างไว้ว่า วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า เขาจะแวะมาหากู้จินเยว่ แล้วก็แวะมาหาเธอด้วย
หลังเปิดประตู แสงไฟสลัวสีเหลืองอร่ามเผยให้เห็นแววตายินดีของถงฮว่า ขอบตาที่แดงระเรื่อของเธอประทับเป็นรอยลึกในใจเขา
“สุขสันต์วันส่งท้ายปีเก่า” เขาพูด
รอยยิ้มในดวงตาของถงฮว่าราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดพาความชุ่มฉ่ำมาให้ แววอ่อนหวานตรงหางตาและคิ้วของเธอชวนให้ใจสั่น
ใบหน้าทั้งหน้าพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมา ทุกสิ่งรอบตัวเลือนหาย เหลือเพียงโลกใบเล็ก ๆ แห่งนี้
หัวใจถงฮว่าเต้นแรง เธอพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงแทบกลั้นไม่อยู่ “สุขสันต์วันส่งท้ายปีเก่า!”
“เข้าบ้านก่อนค่อยคุยกัน!” พอเห็นเขาไม่มีท่าทีจะเข้ามา ถงฮว่าก็ลากเขาเข้าบ้าน
ดวงตาดำสนิทของกู้ซือเผยรอยยิ้มบางเบา
ถงฮว่าช่วยปัดหิมะออกจากตัวเขาจนสะอาด แล้วหยิบรองเท้าผ้าฝ้ายคู่ใหม่มาให้
กู้ซือถาม “รองเท้าผ้าฝ้ายคู่นี้...?”
ถงฮว่าตอบ “ทีหลังฉันว่าง ๆ ก็เลยทำให้พี่อีกคู่”
“นี่! แช่เท้าก่อน!” ถงฮว่าถือกะละมังน้ำร้อนใบใหญ่เข้ามาให้เขาอีกใบ
กู้ซือหลุบดวงตาเรียวยาวลงเล็กน้อย รองเท้าผ้าฝ้ายสีดำคู่ใหม่เอี่ยมบนพื้นกับน้ำร้อนที่มีไอพวยพุ่ง ทำให้ใบหูของเขาร้อนผ่าวขึ้นมา