อากาศหนาวจัด เยาวชนมีการศึกษาคงไม่อาจมานั่งล้อมโต๊ะกินข้าวกันเป็นกลุ่มใหญ่ได้ พออาหารยกขึ้นโต๊ะก็เย็นชืดหมด
ดังนั้นจึงแบ่งอาหารหม้อใหญ่และข้าวหม้อใหญ่ออกเป็นส่วน ๆ ตามจำนวนคน บ้านไหนมีคนมากก็ได้ส่วนแบ่งมากหน่อย
อย่างคนที่ออกไก่แก่กับเนื้อหมูอย่างกู้จินเยว่ ก็จะได้ส่วนแบ่งมากขึ้นเช่นกัน
ถงชุนซู่รอไม่ไหวแล้ว “กู้จินเยว่ วันนี้อาเล็กของนายจะมาจริง ๆ เหรอ นายฟังผิดหรือเปล่า?”
กู้จินเยว่ตอบว่า “ฉันฟังไม่ผิดหรอก”
ข่งมี่เสวี่ยพูดอย่างลังเลว่า “แต่ฟ้ามืดแล้วนะ ข้างนอกหิมะก็ตกหนักอยู่ด้วย”
กู้จินเยว่เปิดประตูออกไปดูสถานการณ์ด้านนอก
ชั่วพริบตาเดียว ลมหนาวหอบเกล็ดหิมะพุ่งปะทะหน้าเขาเต็ม ๆ!
กู้จินเยว่หนาวจนตัวสั่น รีบปิดประตูทันที
อากาศแบบนี้ อาเล็กของเขาจะไม่มาจริง ๆ หรือเปล่านะ?
แต่ถ้าเกิดมาขึ้นมาล่ะ?
ถงชุนซู่พูดอย่างหงุดหงิดว่า “กินกันเลยไหม? ห้องอื่นเริ่มกินกันไปตั้งนานแล้ว!”
ข่งมี่เสวี่ยเองก็เป็นห่วงอยู่บ้าง ถ้าพวกเขากำลังกินอยู่แล้วกู้ซือมาถึงล่ะ?
ถึงตอนนั้นจะไม่กลายเป็นล่วงเกินเขาหรือไง?
กู้จินเยว่บอกว่า “รออีกหน่อยเถอะ”