ได้ยินเสียงน้าสะใภ้ ถงฮว่าก็ยังไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“ฮว่าฮว่า น้าถูหย่าลี่เองนะ” ตอนนี้ถูหย่าลี่อยู่ในบ้านของตัวเอง
นอกจากบ้านที่อยู่กับหวังไกุ้เหรินแล้ว ถูหย่าลี่ยังแอบซื้อบ้านอีกหลังไว้ข้างนอก
เวลารู้สึกไม่สบายใจ เธอจะปลีกตัวมาอยู่คนเดียวสักพัก
“น้าคะ!” พอถงฮว่าแน่ใจว่าเป็นเธอ อารมณ์ก็ดีขึ้นมาก
ถูหย่ลี่ฟังออกว่าเธอดีใจ อารมณ์ของตัวเองจึงพลอยดีขึ้นไม่น้อย
“แม่เธอเคยบอกเรื่องรับเธอเป็นลูกบุญธรรมหรือยัง?”
ถงฮว่าตอบว่า “แม่ไม่ได้บอกค่ะ แต่ข่งมี่เสวี่ยเล่าให้หนูฟังแล้ว”
ถูหย่ลี่ไม่คุ้นกับชื่อนี้ หวังฟางพูดถึงข่งมี่เสวี่ยต่อหน้าเธอไม่รู้กี่ครั้ง
ไม่ว่าใครจะเป็นคนบอก ตอนนี้ถงฮว่าก็รู้เรื่องรับเป็นลูกบุญธรรมแล้ว
“เธอเต็มใจไหม?”
ถงฮว่าเงียบไป ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถามว่า “น้ารับหนูเป็นลูกบุญธรรม เพราะหนูมีสายเลือดของน้าเขาอยู่ใช่ไหมคะ?”
หวังฟางกับหวังไกุ้เหรินเป็นพี่น้องกัน
ถูหย่ลี่คิดจะรับเธอเป็นลูกบุญธรรม ก็คงเพราะเธอมีสายเลือดตระกูลหวังอยู่ในตัว
แต่ถงฮว่าไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของหวังฟาง
เรื่องนี้ช้าหรือเร็วก็ต้องถูกเปิดเผย
ถูหย่ลี่ประหลาดใจเล็กน้อยที่เธอพูดเช่นนั้น “เมื่อก่อนก็เป็นเพราะเหตุผลนี้จริง ๆ”
ไม่อย่างนั้น ด้วยฐานะของครอบครัวเธอ จะรับเด็กมาเลี้ยงสักคนยังจะยากอะไร?