ข่งมี่เสวี่ยขุ่นเคืองใจจนแอบกัดฟันถามว่า “ถ้าเป็นคุณ คุณจะทนเรื่องแบบนี้ได้เหรอ?”
“ถ้าเขาไม่เข้าใจล่ะ? คุณจะไปฟาร์มกับฉันไหม?”
“อีกอย่าง อย่าลืมว่าตอนนั้นพ่อคุณไม่ได้เป็นรองผู้อำนวยการโรงงาน ก็เพราะเรื่องแต่งงานของถงฮว่ากับกู้จินเยว่
ตอนนี้เกิดเรื่องแบบคุณขึ้นมาอีก พ่อคุณคงถูกพ่อของกู้จินเยว่เล่นงานจนตายแน่!”
ถงชุนซู่มีสีหน้าลังเล คำพูดของเธอก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย
“แล้ว... แล้วจะทำยังไงดี?”
ข่งมี่เสวี่ยจึงพูดออกมาในที่สุดว่า “เขาคิดว่าเมื่อคืนคนที่เข้าหอกับเขาคือฉัน”
ความจริงแล้ว ไม่ว่าจะกู้จินเยว่หรือถงชุนซู่เมื่อคืน
ทั้งสามคนก็ไม่ได้ทำอะไรกันเลย
กู้จินเยว่เมาจนแทบไม่รู้เรื่อง!
ไม่ว่าเธอจะทำยังไง เขาก็ไม่ตอบสนองเลยสักนิด!
ส่วนถงชุนซู่ เดิมทีเธอก็ไม่อยากมีความสัมพันธ์อะไรกับเขาอยู่แล้ว
เธอไม่ได้ชอบถงชุนซู่
แต่ท่าทีเดี๋ยวเย็นชาเดี๋ยวอ่อนโยนของถงชุนซู่ในตอนนี้กลับทำให้เธอคาใจ
เธอจึงจงใจใช้แผนหนึ่ง ทำให้ถงชุนซู่คิดว่าพวกเขาลงเอยกันแล้ว
ความจริงเลือดพวกนั้นเป็นเลือดที่เธอกรีดแขนตัวเองให้ไหลออกมา
รอยบนตัวก็เป็นรอยที่เธอหยิกตัวเองขึ้นมา
ถงชุนซู่กับกู้จินเยว่ต่างก็ไร้ประสบการณ์ ทั้งคู่จึงไม่สงสัยอย่างที่เธอคิดไว้
“ถ้าคุณไม่อยากทำร้ายฉัน ไม่อยากทำร้ายตัวเองกับคนในครอบครัว ก็ลืมเรื่องเมื่อคืนไปให้หมดเถอะ”