ข่งมี่เสวี่ยฟังคำพูดของเขาแล้ว ความรู้สึกผิดและละอายใจที่มีอยู่เพียงน้อยนิดก็เลือนหายไปจนหมด
“ใช่! เมื่อก่อนฉันเคยทำบางเรื่องที่ทำให้คุณดูถูกฉัน!”
“แต่ลองถามใจตัวเองดูสิ เรื่องเมื่อคืน...เมื่อคืนมันเป็นความผิดของฉันหรือไง?”
“ใครเป็นคนซื้อเหล้า? ใครกันที่คะยั้นคะยอจะดื่มไม่หยุด?”
“ฉันไม่ได้ห้ามคุณดื่มต่อหรือไง? ฉันพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าพวกคุณเมากันทั้งคู่ ฉันไม่มีทางเก็บกวาดเรื่องยุ่ง ๆ ที่ตามมาได้!”
“แต่พวกคุณฟังฉันที่ไหนล่ะ?”
ข่งมี่เสวี่ยดวงตาแดงก่ำ ตวาดใส่เขาด้วยความโกรธ “เมื่อคืนคุณมองฉันเป็นถงฮว่า!”
“คุณเรียกฉันว่าถงฮว่าไม่หยุด! มองฉันเป็นเธอ!”
“คุณคิดว่าฉันไม่มีศักดิ์ศรีหรือไง?”
“คิดว่าฉันเต็มใจหรือไง?”
ข่งมี่เสวี่ยร้องไห้อย่างสิ้นหวัง น้ำตาร่วงพร่างพรูไม่ขาดสายราวกับไข่มุกที่ขาดจากสาย
กู้จินเยว่กุมหน้าผากที่ปวดตุบ ๆ เขาไม่อาจโต้แย้งคำพูดของอีกฝ่ายได้
ความทรงจำที่ขาด ๆ หาย ๆ บอกชัดว่าเขาเป็นฝ่ายดึงดันจะดื่มกับถงชุนซู่
ข่งมี่เสวี่ยก็พยายามห้ามพวกเขาจริง ๆ แต่ห้ามไม่สำเร็จ
“ทำไมคุณไม่ให้ฉันอยู่กับถงชุนซู่?” กู้จินเยว่ถามอย่างหงุดหงิดและโมโห