ถ้าเป็นเธอที่บีบบังคับให้ถงฮว่าลงชนบทจริง ๆ เธอก็ยอมรับไปแล้ว
ในสายตาเธอ ถงฮว่ารีดไถเงินจากครอบครัวเธอไปตั้งห้าพันหยวน!
ต่อให้เธออยากให้ถงฮว่าตายไปเสียก็ยังได้!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแค่ส่งไปชนบทเป็นเยาวชนมีการศึกษา!
แต่สถานการณ์ตอนนั้น ครอบครัวเธอเป็นฝ่ายเสียเปรียบชัด ๆ!
ตอนนี้กลับต้องมาแบกรับความผิดแทนคนอื่นอีก!
“กู้ซือ เขาเป็นหลานแท้ ๆ ของคุณนะ คุณจะไม่สนใจเขาไม่ได้” แม่กู้กัดฟันเตือน
กู้ซือมีสีหน้าเฉยชา “ตอนนี้ผมก็สนใจอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?”
แม่กู้พูดไม่ออก ที่เขาบอกว่าสนใจคือยุยงให้คนทั้งครอบครัวแตกคอกัน แล้วใส่ร้ายป้ายสีพ่อแม่ของเขางั้นเหรอ?
ก่อนกู้ซือจะวางสาย เขาก็พูดว่า “พอแล้ว! พวกคุณคิดให้ดีเองก็แล้วกัน!”
แม่กู้ถูกวางสายใส่ โกรธจนแทบทนไม่ไหว
ถึงจะโกรธ แต่คำพูดของกู้ซือก็ยังติดอยู่ในใจ
ตอนเที่ยง กู้จินเยว่ถูกเรียกไปที่ทำการหน่วยผลิตเพื่อรับโทรศัพท์
แม่กู้ถามว่า “จินเยว่! อาซือพูดเรื่องโจรขโมยเนื้ออะไร? ขโมยพัสดุอะไร? เรื่องตลกใหญ่โตอะไร? ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ใบหน้ากู้จินเยว่แดงก่ำขึ้นมาทันที อาของเขาเอาเรื่องไปฟ้องแม่จริง ๆ ด้วย! เกินไปแล้ว!
“อาอยู่ที่คอมมูน ไม่ได้อยู่ที่หน่วยผลิต เรื่องข้างในเป็นแค่ความเข้าใจผิด แล้วผมก็ไม่ได้ทำด้วย!
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแม่ แม่จะมายุ่งอะไรนักหนา?” กู้จินเยว่จะกล้ายอมรับได้อย่างไร