บทที่ 75 ยุแยงความสัมพันธ์แม่ลูกของพวกเขาเหรอ? ตายแน่!
ข่งมี่เสวี่ยน้อยใจอยู่นาน ร้องไห้อยู่นาน สะอึกสะอื้นอยู่นาน
หวังไกุ้เหรินไม่ได้แสดงท่าทีรำคาญ นั่งฟังเธอพูดจนจบอย่างเงียบ ๆ
ข่งมี่เสวี่ยถามทั้งที่ยังโทษตัวเองว่า “คุณลุง หนูน่ารังเกียจขนาดนั้นจริง ๆ เหรอคะ? หนูทำอะไรก็ไม่ดีสักอย่างจริง ๆ เหรอคะ?”
หวังไกุ้เหรินเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย แผ่นหลังผ่อนแรงลง “อะไรที่ทำไม่เป็นก็ค่อย ๆ เรียนรู้ได้ ทุกคนมีเรื่องที่ตัวเองไม่ถนัดกันทั้งนั้น”
ข่งมี่เสวี่ยเม้มริมฝีปากแน่น “คุณลุงจะเกลียดหนูเพราะเรื่องถงฮว่าไหมคะ?”
หวังไกุ้เหรินใช้นิ้วเขี่ยฝาถ้วยชา “จะเป็นไปได้ยังไง? เรื่องถงฮว่า เดี๋ยวลุงจะคุยกับเธอ พวกเธอโตมาด้วยกัน เป็นเพื่อนกัน ก็ควรเชื่อใจกัน”
ข่งมี่เสวี่ยพูดอย่างน้อยใจว่า “เธอไม่เชื่อหนู แถมยังเข้าใจผิดเรื่องหนูตั้งหลายอย่าง หนูอธิบายยังไงก็ไม่รู้เรื่องค่ะ”
หวังไกุ้เหรินหรี่ตาจนเหลือเพียงเส้นเล็ก ๆ “เสี่ยวเสวี่ย บอกลุงมาตามตรง เธอไม่ได้คิดอะไรกับกู้จินเยว่จริง ๆ ใช่ไหม?”
ข่งมี่เสวี่ยเลียริมฝีปาก ดวงตาวูบไหวไม่แน่นอน น้ำเสียงยิ่งฟังดูน้อยใจ “คุณลุง! แม้แต่คุณลุงก็ไม่เชื่อหนูเหรอคะ?
คุณลุงก็เหมือนถงฮว่า คิดว่าหนูอยากแย่งแฟนของเธอไปเหรอคะ?”
น้ำเสียงของหวังไกุ้เหรินอ่อนโยนลงอย่างสิ้นเชิง “ลุงคิดยังไงไม่สำคัญหรอก สำคัญที่เสี่ยวเสวี่ยคิดยังไงต่างหาก”
ข่งมี่เสวี่ยพูดอย่างน้อยใจว่า “คุณลุงถามแบบนี้ ก็แปลว่าไม่เชื่อหนูไม่ใช่เหรอคะ?” หวังไกุ้เหรินก้มตาจิบชาร้อน “เสี่ยวเสวี่ย เรื่องของเธอกับกู้จินเยว่ที่มาถึงหูลุง ลุงเป็นคนช่วยกดเรื่องไว้เอง”