“ถงฮว่า เขาเป็นใคร?”
เฉิงเว่ยกั๋วตอบว่า “ผมชื่อเฉิงเว่ยกั๋ว”
กู้จินเยว่กำหมัดแน่นขึ้น “คุณคือลูกชายของหัวหน้าทีมเฉิงที่ปลดประจำการจากกองทัพกลับมาหรือ?”
ถ้าอย่างนั้นเขาก็อยู่ใกล้ถงฮว่ามากเลยน่ะสิ?
หัวใจกู้จินเยว่พลันขมปร่า เขาลอบพิจารณารูปร่างหน้าตาของเฉิงเว่ยกั๋ว อีกฝ่ายทั้งผิวคล้ำ สูงใหญ่ แถมยังดูซื่อ ๆ...
หน้าตาก็สู้เขาไม่ได้!
ถงฮว่าทั้งตัวเล็กน่ารัก ผิวขาวเนียนขนาดนั้น ไม่มีทางชอบผู้ชายหน้าตาเหมือนหมีแบบนี้แน่!
“ผมกับถงฮว่าโตมาด้วยกัน ไม่ต้องให้คุณช่วยหรอก ผมช่วยเธอเองก็ได้”
เฉิงเว่ยกั๋วเคยได้ยินน้องสาวเล่าเรื่องระหว่างถงฮว่ากับกู้จินเยว่
แต่หลังจากกลับมา เขาก็ยังไม่เคยเจอกู้จินเยว่เลย
“คุณคือเยาวชนมีการศึกษากู้หรือ?” เฉิงเว่ยกั๋วถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
กู้จินเยว่ที่น้องสาวเล่าให้ฟังเป็นคนหน้าตาสุภาพหล่อเหลา แต่จิตใจต่ำช้า!
ทว่าผู้ชายตรงหน้าผอมซูบ ใบหน้าเหลืองซีด ผมก็ยาวกว่าปกติเล็กน้อย ทั้งตัวดูหม่นหมองหมดอาลัยตายอยาก
เฉิงเว่ยกั๋วมองไม่เห็นความหล่อเหลาในตัวอีกฝ่ายเลย จะมีก็แค่ความสุภาพอยู่บ้าง
สีหน้ากู้จินเยว่เปลี่ยนไป ชื่อเสียงของเขาตอนนี้ไม่ดีเอาเสียเลย
อีกฝ่ายรู้จักเขา ก็แปลว่าคงได้ยินข่าวลือเหล่านั้นมาแล้ว
บางทีอาจรู้เรื่องความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างเขากับถงฮว่าด้วย
กู้จินเยว่กัดฟันแน่น ความฮึกเหิมพลันร่วงกราวลงพื้น ไม่เหลือความมั่นใจสักนิด
“ผมชื่อเฉิงเว่ยกั๋ว เสี่ยวถงพักอยู่ที่บ้านผม ให้ผมไปส่งเธอกลับจะสะดวกกว่า”
เฉิงเว่ยกั๋วเชื่อว่าถ้าเขาปล่อยถงฮว่าให้เยาวชนมีการศึกษากู้ไปส่ง น้องสาวกลับบ้านคงเอาไม้กระบองฟาดเขาแน่!
พูดจบ เฉิงเว่ยกั๋วก็ไม่สนใจท่าทีของกู้จินเยว่ แล้วเริ่มช่วยถงฮว่าขนกะหล่ำปลีที่ได้รับแบ่งไปวางบนรถลาก