ตอนนั้นถงชุนจิ่งก็พูดทำนองเดียวกันนี้
“เธอรู้จักพวกเขามานานแล้วใช่ไหม?”
“เธอมีความสัมพันธ์อะไรกับพวกเขาหรือเปล่า?”
“ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะเล็งเธอทำไม?
ทำไมไม่ไปเล็งคนอื่น?”
“ถ้าปกติเธอรู้จักรักนวลสงวนตัว ระมัดระวังคำพูดและการกระทำ พวกเขาจะมาเล็งเธอได้ยังไง?”
“เธอยังกล้าพูดแบบนี้อีกเหรอ? ยังโทษพ่อแม่ที่ให้เธอไปบ้านตระกูลกู้อีกเหรอ?”
“ตอนงานแต่งงาน กู้จินเยว่ไม่ได้มา เธอไม่มีส่วนผิดเลยหรือไง?”
“ถ้าเธอใส่ใจมี่เสวี่ยกับกู้จินเยว่จริง ๆ เธอจะไม่รู้เลยเหรอว่าพวกเขาอยู่โรงพยาบาลกันหมด?”
“ในใจเธอมีแต่งานแต่งงาน! ชีวิตของมี่เสวี่ยไม่มีค่าในสายตาเธอเลยหรือไง?”
……
เศษเสี้ยวความทรงจำในอดีตถาโถมเข้าหาถงฮว่าราวกับก้อนหินยักษ์!
แววรังเกียจและเคียดแค้นในดวงตาถงฮว่าผสมปนเปกัน
ถงชุนจิ่งในชาติก่อนกับถงชุนจิ่งที่อยู่ตรงหน้า ซ้อนทับเป็นคนเดียวกัน
“เธอ……” ถงชุนจิ่งเห็นสีหน้าเธอผิดปกติ จึงคิดว่าเธอสำนึกผิดแล้ว
แต่ชั่วพริบตาต่อมา ถงฮว่าก็ตบหน้าเขาฉาด!
หน้าถงชุนจิ่งหันไปตามแรงตบ!
แรงกิริยาเท่ากับแรงปฏิกิริยา มือถงฮว่าสั่นน้อย ๆ
ปลายลิ้นของถงชุนจิ่งดุนกระพุ้งแก้ม กลิ่นคาวเลือดแผ่ซ่านไปทั่วปาก
“ถงฮว่า! เธอ……”
วินาทีถัดมา ถงฮว่าก็เตะผ่าหมากเข้าให้!