ถงชุนจิ่งมาถึงตรงหน้าแล้วเช่นกัน “คุณน้าข่งเป็นยังไงบ้าง?”
ตอนนั้นถงชุนซู่ถึงเพิ่งนึกได้ว่าแม่ของเสวี่ยเอ๋อร์ก็อยู่โรงพยาบาลด้วย
ข่งมี่เสวี่ยยิ้มอ่อนโยน “ตอนนี้แม่กำลังพักอยู่ค่ะ อาจจะตกใจมาก เลยเอาแต่นอนหลับ”
ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกัน เฉิงเว่ยกั๋วก็กลับมา
ข่งมี่เสวี่ยอธิบายให้พวกเขาฟัง “พี่เฉิงมาคอยคุ้มครองแม่ของฉันค่ะ”
เฉิงเว่ยกั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำเรียกตามใจของข่งมี่เสวี่ย ก่อนพยักหน้าให้พี่น้องตระกูลถง แต่ไม่ได้พูดอะไร
พี่น้องตระกูลถงเข้าไปดูข่งหลินหลางในห้องผู้ป่วย
ข่งหลินหลางยังคงหลับสนิท เสียงรบกวนธรรมดา ๆ ปลุกเธอไม่ตื่นเลย
“พอคิดว่าแม่ต้องลำบากมาหลายวัน ฉันก็ปวดใจ” ข่งมี่เสวี่ยพูดพลางขอบตาแดงก่ำ
ถงชุนซู่ปลอบเธอ “ยังดีที่ตอนนี้คุณน้าข่งกลับมาแล้ว”
แววตาข่งมี่เสวี่ยพราวด้วยหยาดน้ำตา เธอยิ้มทั้งน้ำตา “ฉันเหลือญาติอยู่คนเดียวคือแม่
ถ้าแม่เป็นอะไรไปจริง ๆ ฉันไม่รู้เลยว่าจะรับไหวหรือเปล่า”
ถงชุนซู่ปลอบว่า “คุณน้าข่งเจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ คงตกใจมากแน่ ๆ
ช่วงนี้เธออย่าเพิ่งไปทำงานที่ฟาร์มโสมเลย อยู่เป็นเพื่อนคุณน้าข่งให้ดีสักสองสามวัน”