คำพูดหลังจากนั้น ข่งมี่เสวี่ยทำเป็นไม่ได้ยิน
แต่ข่งมี่เสวี่ยก็ไม่พูดกับเจ้าท่อนไม้นั่นต่ออีก เธอเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย
พอเข้าไปถึง ข่งมี่เสวี่ยก็ตรงไปเขย่าข่งหลินหลางให้ตื่น
คราวนี้ไม่ว่าเธอจะเขย่าอย่างไร ข่งหลินหลางก็ไม่ยอมตื่น
แกล้งทำเป็นหลับอยู่ได้!
แววตาของข่งมี่เสวี่ยเย็นวาบ เธอตั้งใจจะหยิกอีกฝ่ายแรง ๆ สักที
เธอกลัวอีกฝ่ายจะหิว ก็เลยหวังดีนะ!
ความคิดของข่งมี่เสวี่ยเพิ่งผุดขึ้นมา ยังไม่ทันได้ลงมือ
ข่งหลินหลางก็ถีบขาออกมาจากใต้ผ้าห่ม!
ถีบจนข่งมี่เสวี่ยกุมท้องถอยหลังไปหลายก้าว
ข่งมี่เสวี่ยเจ็บจนต้องกลั้นน้ำตา น้ำตาแห่งความน้อยใจร่วงเผาะ ๆ
ให้คนรอบข้างเห็นกันให้หมด!
จะได้เห็นว่าผู้หญิงใจร้ายคนนี้ทำกับลูกสาวแสนดีและสวยงามของเธอยังไง!
“แม่ หนูแค่เป็นห่วงว่าแม่จะหิว เลยตั้งใจซื้อซาลาเปาไส้หมูที่แม่ชอบที่สุดมาให้”
“กินสักหน่อยแล้วค่อยนอนเถอะค่ะ ถ้าแม่ไม่กินให้อิ่ม เดี๋ยวกระเพาะจะรับไม่ไหวนะ”
ญาติของผู้ป่วยที่เตียงข้าง ๆ รู้ตั้งแต่เฉิงเว่ยกั๋วมาถึงแล้วว่าข่งหลินหลางไม่ใช่ผู้ป่วยธรรมดา
เธอตั้งใจไปถามญาติที่ทำงานอยู่ในโรงพยาบาล จึงได้รู้เรื่องของข่งหลินหลาง