ได้ยินเสียงถงชุนจิ่งใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ถงชุนซู่พยายามเปล่งเสียงขอความช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง
“อื้อ ๆ ๆ ๆ……”
หมัดหนึ่งซัดเข้ามาอีกครั้ง!
ถงชุนซู่กระอักเลือดออกมาอย่างแรง ก่อนจะหมดสติไป
ต่อมาก็ถึงคราวถงชุนจิ่งที่ตามมาหา
จุดจบไม่ต่างจากถงชุนซู่
ยังไม่ทันได้พูด ก็ถูกปิดปากปิดจมูกแล้วชกไม่ยั้ง!
ถูกชกจนกระอักเลือด ถูกชกจนหมดสติ
ใต้แสงจันทร์ ซูเฉวียนลากทั้งสองคนไปไว้กลางถนนด้วยสีหน้าเย็นชา
พี่น้องตระกูลถงคู่นี้แยกไม่ออกว่าใครพวกเดียวกัน ใจกลับเอนเอียงไปเข้าข้างคนนอก
ถ้าไม่ใช่เพราะการมีคนตายถึงสามคนในวันเดียวจะสะดุดตาเกินไป
ซูเฉวียนก็คงอยากจัดการพวกเขาให้ตายไปด้วย
จะโทษก็ได้แต่โทษที่พวกเขาเป็นลูกชายของหวังฟาง
วันรุ่งขึ้น ข่งมี่เสวี่ยยังคงรอให้ถงชุนซู่มาหา จะได้พาเขาไปฟาร์มโสมเพื่อจัดการเรื่องเข้าเวรแทน
ถงชุนซู่มาหาเธอจริง ๆ
แต่ไม่ได้มาด้วยตัวเอง
เขาขอให้พยาบาลช่วยเชิญข่งมี่เสวี่ยไปหา
สองพี่น้องถงชุนซู่กับถงชุนจิ่งนอนหน้าช้ำตาบวมอยู่บนเตียงคนไข้
สีหน้าข่งมี่เสวี่ยเปลี่ยนไป เธอถามอย่างร้อนใจว่า “เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมพวกคุณถึงกลายเป็นแบบนี้? ใครทำร้ายพวกคุณ?”
ถงชุนซู่เองก็โกรธแทบแย่ แต่ทั้งปากทั้งหน้าบวมเป่ง ฟันก็หักไปสองซี่ พอพูดจึงลมรั่ว ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง
“เมื่อคืนตอนพวกเรากลับบ้าน กลางทางมีคนลากเข้าทุ่งข้าวโพดแล้วซ้อม!”