พอไม่เห็นใครแล้ว ถงฮว่าถึงค่อยนั่งลง
ในกระเป๋าที่ข่งหลินหลางให้มา มีชุดเครื่องแบบทหารเลียนแบบชุดใหม่ กล่องข้าวสองใบที่ยังอุ่นอยู่ ตุ๊กตาผ้าขนาดเท่ากันสองตัว และกระเป๋าสตางค์ใบหนึ่งที่เย็บจากเศษผ้ากำมะหยี่เนื้อละเอียด ข้างในมีเงินเกือบ 50 หยวน ทั้งยังมีคูปองธัญพืช คูปองน้ำตาล และคูปองฝ้ายอีกหลายใบ
นี่คือของทั้งหมดที่ข่งหลินหลางรวบรวมมาให้ได้ในเวลาอันสั้น
ถงฮว่ามองของเหล่านั้นอย่างเหม่อลอย สายธารอุ่น ๆ ไหลผ่านหัวใจ อีกสองปีแม่ลูกคู่นี้อาจได้กลับมาพบกัน
ตอนนี้น้องชายของหวังฟางทำงานอยู่ในคณะกรรมการกิจการความคิด ชายคนนี้สุขุมลุ่มลึกและรอบคอบ เขาคือหลักพึ่งพิงของหวังฟาง
แต่ในปี 1977 เขากลับช่วยข่งมี่เสวี่ยออกหน้า แล้วพลั้งมือทำคนตายจนถูกประหารชีวิต
ถ้าเขาไม่ตาย ต่อไปข่งมี่เสวี่ยก็คงมีที่พึ่งเพิ่มขึ้นอีกคน
ตามหน้าแล้ว เธอต่างหากที่เป็นหลานสาวแท้ ๆ ของเขา แต่เขากลับเอ็นดูข่งมี่เสวี่ยเป็นพิเศษ
บางทีเขาอาจรู้มานานแล้วว่าข่งมี่เสวี่ยต่างหากที่เป็นหลานสาวแท้ ๆ ของเขา!
ตระกูลถง
ถงต้าหหลายกำลังจะออกไปทำงาน ถึงเพิ่งพบว่าจักรยานใหม่สองคันที่บ้านเพิ่งซื้อมา ถูกขโมยไปอีกแล้ว!
หวังฟางร้องไห้คร่ำครวญจนแทบขาดใจ!
ด่าพวกหัวขโมยว่าเกิดมาคงไม่มีรูทวาร!
พวกสวะต่ำช้าไร้ยางอาย!
ถงต้าหหลายหน้าบึ้งตึง “ยังจะด่าอีก! เดี๋ยวเรียกโจรกลับมาแก้แค้นหรือไง?”
เสียงของหวังฟางหยุดกึก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแววตาอาฆาต “ทั้งหมดเป็นเพราะถงฮว่า! นังเนรคุณ! ไอ้เด็กสารเลว!
เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ที่บ้าน ยังหนีไปเสวยสุขอยู่ข้างนอกอีก!
นังของต่ำไร้ยางอาย! ถ้ากล้ากลับบ้านมาแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะหักขาหมา ๆ ของแก!”
เมื่อคืนถงต้าหหลายแทบไม่ได้นอน เขาเจ็บปวดใจจนแทบคลั่งเมื่อของมากมายถูกขโมยไป
ของบางอย่างเปิดเผยให้ใครรู้ไม่ได้ เขาจึงไม่กล้าแจ้งความว่าถูกขโมยไปเท่าไร