หวังฟางเห็นถงฮว่ากลับมา สีหน้าก็พลันบิดเบี้ยว ก่อนจะด่ากราดว่า “ทำไมแกไม่ตายอยู่ข้างนอกไปเลย! ยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ!
“เป็นเพราะนังตัวซวยอย่างแกแท้ ๆ! ไอ้ตัวไร้ประโยชน์! ไม่มีประโยชน์อะไรสักอย่าง!
“แค่เฝ้าบ้านยังทำไม่ได้! รู้อย่างนี้ตอนคลอดแกออกมา ฉันน่าจะบีบคอแกให้ตาย! จับแกกดลงในกระโถนให้สำลักตาย จมน้ำตายไปซะ!”
ใบหน้าของถงฮว่าซีดเผือด น้ำตาร่วงเผาะราวกับไข่มุก
เมื่อเทียบกับใบหน้าเหี้ยมเกรียมแก่ชราของหวังฟางที่ดูราวกับผีร้ายแล้ว ใบหน้าสวยใสของถงฮว่าซึ่งมีหยาดน้ำตาเกาะพราวยิ่งชวนให้คนสงสารจับใจ
ยายอวี๋พูดว่า “เมียต้าหลาย อย่างที่เขาว่ากัน กลัวโจรย่องเบาไม่เท่ากลัวโจรจ้องจะปล้น ในเมื่อโจรหมายตาบ้านเธอแล้ว จะไปโทษฮว่าฮว่าได้อะไรขึ้นมา?”
เพื่อนบ้านคนอื่น ๆ ต่างก็พยักหน้า เด็กสาวถูกตีจนหัวแตก แถมยังถูกแม่ด่าจนแทบยืนไม่ไหว เห็นแล้วน่าสงสารจริง ๆ
“ทำไมจะโทษไม่ได้? ตอนที่มันอยู่บ้าน บ้านก็ถูกขนจนเกลี้ยง ทำไมฉันจะโทษมันไม่ได้?” หวังฟางจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
“ฉันว่านังนี่เป็นพวกเดียวกับโจรแน่ ๆ! ไอ้เนรคุณเลี้ยงไม่เชื่อง! ฉันจะไปแจ้งตำรวจ ให้ตำรวจจับมันไปขัง แล้วประหารซะ!” หวังฟางคลุ้มคลั่ง ลากถงฮว่าออกไป ใบหน้าเหี้ยมเกรียมดูราวกับจะส่งลูกสาวไปตาย
ถงฮว่าสะบัดมือเธอออก แล้วพูดอย่างโกรธจัดว่า “ตำรวจบอกแล้วว่าเป็นเพราะแม่! แม่ด่าพวกเขาแรงเกินไป พวกเขาถึงกลับมาแก้แค้น แล้วขนของในบ้านไปจนเกลี้ยง!
“ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ เงินของหนูก็คงไม่หายไปด้วย! ตอนนี้หนูไม่เหลืออะไรแล้ว ชื่อเสียงก็ไม่มี งานก็ไม่มี เงินก็ไม่มี หนูจะไปโทษใครได้?”