บทที่ 437 พ่อ! ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย?
ซูเฉวียนกล่าวว่า “เขียนลงไปสิ!”
กู้ซือ “?”
ซูเฉวียนหยิบกระดาษกับปากกาที่เตรียมไว้แล้วส่งให้เขา
กู้ซือ “……”
ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย?
ซูเฉวียนหรี่ตา “ทำไม? ไม่เต็มใจเหรอ?”
กู้ซือรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ครับ! ผมเขียนครับ!”
กู้ซือมองหาที่สำหรับเขียนหนังสือรับรอง
ริมถนนมีแท่นหินก้อนหนึ่ง พื้นเรียบใช้ได้เลย…
แต่ปกติตอนเขาไปทำงาน ก็ไม่เคยเห็นแท่นหินเด่น ๆ แบบนี้อยู่ริมถนนมาก่อน
หรือพ่อตาของเขาจะตั้งใจยกมาไว้ล่วงหน้า?
ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ ตอนนี้เขาก็ต้องเขียนหนังสือรับรองว่าจะให้ลูกทุกคนใช้นามสกุลซูออกมาให้ได้
กู้ซือย่อตัวลงข้างถนน วางกระเป๋าเอกสารไว้บนแท่นหิน
จากนั้นก็วางกระดาษบนกระเป๋าเอกสาร แล้วลงมือเขียนหนังสือรับรอง
ในหนังสือรับรอง กู้ซือให้คำมั่นว่า หากเขากับถงฮว่ามีลูกด้วยกันในชีวิตนี้
ลูกทุกคนที่เกิดมาจะใช้นามสกุลของบิดาผู้ให้กำเนิดถงฮว่า นามสกุลซู…
ลายมือเป็นเสมือนหน้าตาที่สองของคนเรา
ลายมือของกู้ซือเองก็สวยไม่เบา
ในหนังสือรับรอง กู้ซือไม่ได้เล่นคำหรือจับผิดถ้อยคำ