ซูเฉวียนไม่ได้บีบบังคับเธอ
“ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง เก็บของสิ่งนี้ไว้ให้ดี”
เดิมทีซูเฉวียนตั้งใจจะรับบทเป็นคนเลวต่อหน้ากู้ซือ
เผื่อวันหน้าพวกเขามีลูกด้วยกันหลายคน หากลูกสาวของเขาเอ่ยปาก เขาก็จะไม่คัดค้านหากมีลูกใช้นามสกุลกู้
ทำเช่นนี้แล้ว กู้ซือก็จะจดจำความดีของลูกสาวเขาไว้
ถงฮว่านึกถึงเรื่องที่เขาไปก่อความวุ่นวายในโรงพยาบาลขึ้นมา ตอนนั้นเอิกเกริกเกินไปหน่อย
“พ่อ เรื่องที่พ่อทำในโรงพยาบาล จะมีใครจำพ่อได้ไหมคะ?”
ซูเฉวียนเองก็ต้องการบอกเธอเรื่องนี้อยู่แล้ว “สถานะซูเฉวียนนี้ พ่อใช้ต่อไปไม่ได้แล้ว”
ก่อนหน้านี้ร่องรอยการเดินทางของเขาในอำเภอชิงผิงก็ถูกเปิดเผยออกไปแล้ว
คราวนี้เขายังไปปรากฏตัวที่โรงพยาบาลอีก
ไม่นานคงมีคนตามร่องรอยมาถึงกองผลิตหงหนิว สหกรณ์หลงผิง
สีหน้าถงฮว่าเปลี่ยนไป เธอร้อนใจขึ้นมาเล็กน้อย “แล้วพ่อจะไปไหนคะ?”
ซูเฉวียนบอกเธอว่าไม่ต้องร้อนใจ “แม่ลูกอยู่ที่นี่ พ่อจะไปไหนได้ล่ะ?”
ถงฮว่าไม่ได้สบายใจเหมือนเขา ตอนนี้จะไปไหนก็ต้องมีหนังสือรับรอง
หากไม่มีหนังสือรับรอง ทั้งยังไม่มีตัวตนเป็นหลักแหล่ง จู่ ๆ มีคนโผล่มาคนหนึ่งก็ต้องถูกจับแน่
ถงฮว่า: “หนูให้เขาหาหนังสือรับรองมาให้พ่อเพิ่มดีไหมคะ?”