หวังฟางมองเขาด้วยแววตาหวาดกลัวขึ้นมาในที่สุด
ถงชุนซู่ตวาดเสียงเข้มว่า “ออกไป!”
หวังฟางแทบกัดฟันกรามจนแตก ไอ้เด็กเวร! มันรู้เรื่องนี้ได้ยังไงกัน!
ถงชุนซู่เห็นเธอยืนนิ่ง แววตาพลันขุ่นมัว น้ำเสียงเย็นชา
“แม่ อย่าให้ผมต้องพูดเป็นครั้งที่สอง ตอนนี้ผมเวลาคลั่งขึ้นมา แม้แต่ตัวเองยังกลัว”
หวังฟางจ้องเขาเขม็ง รอให้งานแต่งผ่านไปก่อนเถอะ แล้วจะได้เห็นว่าเธอจัดการเขายังไง!
หลังหวังฟางออกไปแล้ว
ถงฮว่ามองเขาอย่างงุนงง “นายกับแม่พูดจาอะไรกันลับลมคมใน?”
ถงชุนซู่ตอบตรง ๆ “แม่มีชู้! เสี่ยวเสวี่ยเป็นลูกที่แม่แอบคบชู้กับผู้ชายคนอื่น!”
ถงฮว่าลองเอามือแตะหน้าผากเขา “นายพูดอะไรน่ะ? เสี่ยวเสวี่ยไม่ใช่ลูกของน้าข่งเหรอ?”
ถงชุนซู่มองเธอด้วยแววตาซับซ้อนจนยากจะอ่าน “พี่สาม พี่เชื่อผมไหม?”
ถงฮว่า “...เชื่อก็ได้!”
ถงชุนซู่ “ผมเกิดใหม่มา ผมรู้ความลับทั้งหมด!”
ถงฮว่า “...”
แย่แล้ว! น้องชายเธอเสียสติไปแล้ว!
เขาเริ่มมีปัญหาทางจิตตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสี่ยวซู่มีปัญหาทางสมองตั้งแต่ตอนไหน!
เธอเป็นพี่สาวที่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ!
“พี่ไม่ใช่ลูกของพ่อกับแม่ แต่เป็นลูกของน้าข่ง ตอนเด็กแม่สลับตัวพี่ไป! เพราะงั้นแม่ถึงไม่ดีกับพี่ คอยหาเรื่อง แล้วก็ทารุณพี่!”
“แม่ยังชอบพูดให้พี่เสีย ๆ หาย ๆ ต่อหน้าผม แล้วก็พูดชมข่งมี่เสวี่ย คอยให้ผมสนิทกับข่งมี่เสวี่ยและไม่ต้องไปดีกับพี่!”